Құдықтағы бақа ертегісі

Ескі құдықтың түбінде бір бақа тұрыпты. Ол өмір бойы құдықтан шықпапты. Күндіз судың бетінде жүзіп, түнде тастың жарығында ұйықтайды екен. Басынан аспанның кішкентай дөңгелек бөлігі ғана көрінеді.

Бір күні құдықтың шетіне теңізден келген тасбақа тоқтапты. Бақа мақтанып: «Менің үйім қандай тамаша! Қаласам — жүземін, қаласам — секіремін. Бүкіл әлем — менің құдығым. Кіріп көрші!» — депті.

Тасбақа құдыққа түспек болып, алдыңғы аяғын салыпты, бірақ артқы аяғы сыймай, кептеліп қалыпты. Ол артқа шегініп, бақаға теңіз туралы әңгімелей бастапты.

«Теңіз соншалықты кең, оның шетін көзбен көре алмайсың. Соншалықты терең, түбіне ешкім жеткен жоқ. Он жыл жаңбыр жауса да, теңіз толмайды. Сегіз жыл құрғақшылық болса да, теңіз азаймайды», — депті тасбақа.

Бақа аузын ашып, ештеңе айта алмай қалыпты. Ол алғаш рет өз құдығынан тыс әлемнің бар екенін түсініпті.

Содан бері Қытайда тар көзқарасты адамды «құдықтағы бақа» деп атайды. Әлемді тану үшін өз құдығыңнан шығу керек.