Ертеде мен қасқыр айырылмас дос болыпты. Бір күн екеуі келе жатып, үстінде жатқан бір кесек еттің үстінен шығыпты. Етті түлкінің де, қасқырдың да жегісі келеді. Қасқыр :
— Ал, сен жей , достым, – депті жол беріп. Түлкі арсалаңдай күліп:
— Менің ораза ғой, достым, білмеуші ме едің? Сен-ақ жей бер, – дейді. Қасқыр етті жемек болып, тұмсығын созады. Енді бергенде, мойнын қақпан қауып алады. Ет бір шетке . Түлкі етті қағып алып, қылғи салады. Мұны қасқыр:
— Ей, достым-ау, сенің ораза емес пе ? – деп сұрайды. Түлкі қылмың қағып:
— Менің аузымдағы ораза ашылып, сенің мойныңа түсті ғой, – деп зыта жөнеліпті.
Пікір қалдыру (0 пікір бар)
Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!
Пікір қалдыру