Ертеде бір мен өмір сүріпті, олардың Шұбар деген тауықтары болыпты. Бір күні тауықтың жұмыртқасы болып шықты. Шал мен кемпір қатты .
Шал: «Кемпір, жарсақ, ішінде тастар болуы мүмкін, көрейікші!» — деді.
Шал жұмыртқаны ұрып-ұрып алмады.
Кемпір: «Мен де байқап көрейін,» — деп жұмыртқаны ұрып көрді, бірақ сындыра алмады. Сол уақытта үнсіз келгенде, үстелдің үстімен , жұмыртқаны құйрығымен ұрып, түсіріп, жарып жіберді. Шал мен кемпір жылап қалады.
Шұбар тауық: «Ата, әже, жыламаңыздар! Мен сіздерге алтын емес, бірақ жай ғана жұмыртқа тауып беремін» — деді. Жақында тауық бір әрі жұмыртқаларды тауып береді. Содан кейін шал мен кемпір өмір сүре береді.
Мен ойладым нау ертегі көп деп жырақ нау ертегі аз екен....