Сиқырлы қылқалам ертегісі

Ерте заманда Қытайдың бір шағын ауылында Ма Лян деген жетім бала тұрыпты. Ол отын теріп, бай адамдардың малын бағып, күнін әрең көретін. Бірақ оның бір үлкен арманы бар екен: ол сурет салуды жанындай жақсы көретін.

Ма Лянның қылқалам сатып алуға ақшасы жоқ еді. Сондықтан ол таяқпен құмға құс салатын, көмірмен тасқа балық салатын, саусағымен суға бұлт салатын. Ол салған құстар тірі сияқты, балықтар жүзіп бара жатқандай көрінетін.

Бір күні ол мектептің есігінен ішке қарап тұрыпты. Мұғалім балаларға қылқаламмен сурет салуды үйретіп жатыр екен. «Ұстаз, маған бір қылқалам беріңізші», — деп өтініпті Ма Лян. Бірақ бай мұғалім оны қуып шығыпты: «Кедейге қылқаламның не керегі бар?»

Сол түні Ма Лян ұзақ жылап, ұйықтап кетіпті. Түсінде оған ақ сақалды, мейірімді қария келіпті. Қария оның қолына алтындай жарқыраған қылқалам ұстатып: «Ма Лян, мұны тек жақсылық үшін қолдан. Кедейлерге көмектес», — депті.

Ма Лян оянса, қолында шынымен алтын қылқалам тұр екен! Ол қуанып, қабырғаға құс салыпты. Құс қанатын қағып, терезеден ұшып кетіпті. Балық салса — ол құмыраның ішіндегі суға секіріп түсіпті.

Сол күннен бастап Ма Лян ауылдастарына көмектесе бастапты. Жер жыртатын соқасы жоқ шалға соқа салып беріпті. Су тасудан шаршаған әйелдерге шелек салыпты. Ауылдың ортасына мөлдір сулы құдық салыпты. Ал бір кедей отбасына сүтті сиыр салып беріпті.

Бұл туралы хабар бүкіл елге тарапты. Ақыры оны сараң император да естіпті. Ол сарбаздарын жіберіп, Ма Лянды сарайға алдырыпты. «Маған алтын салып бер!» — деп бұйырыпты император. Ма Лян бас тартыпты: «Мен қылқаламды сараңдыққа қолданбаймын».

Император ашуланып, Ма Лянды зынданға жаптырыпты. Бірақ түнде Ма Лян қабырғаға есік салып, ашып, шығып кетіпті. Сарбаздар оны ұстап алғанда, император айлаға көшіпті: «Жарайды, алтын салма. Маған теңіз сал. Мен теңізді тамашалағым келеді».

Ма Лян ойланып, кең, мөлдір, тып-тыныш теңіз салыпты. Теңіздің ортасында алтыннан жасалған тау жарқырап тұрыпты. Императордың көзі жайнап кетіпті: «Енді кеме сал! Мен сол тауға барамын!»

Ма Лян үлкен кеме салыпты. Император, оның уәзірлері мен сарбаздары кемеге мініп, алтын тауға қарай жүзіп кетіпті. Кеме теңіздің ортасына жеткенде, Ма Лян қылқаламын бір сілтеп, жел салыпты. Тағы бір сілтегенде — үлкен толқындар пайда болыпты.

«Тоқтат! Жеткілікті!» — деп айқайлапты император. Бірақ Ма Лян желді күшейте беріпті. Дауыл кемені алыс-алыс ағызып әкетіпті, ол енді ешқашан оралмапты.

Ал Ма Лян туған ауылына қайтыпты. Ол сол сиқырлы қылқаламымен өмір бойы кедейлерге көмектесіпті. Айтуларынша, ол кейін басқа ауылдарға да барып, балаларға сурет салуды тегін үйреткен екен. Ал оның салған құстары әлі күнге дейін Қытайдың аспанында ұшып жүрген көрінеді.