Диқан мен түбір ертегісі

Ерте заманда бір диқан өз егістігінде жұмыс істеп жүріпті. Егістіктің ортасында ескі ағаштың түбірі тұр екен.

Бір күні орманнан қоян жүгіріп шығыпты. Ол қатты қорыққаны соншалық, айналаға қарамай, түбірге басын соғып, есінен танып құлапты. Диқан қоянды оңай ұстап алып, кешке дәмді сорпа пісіріпті.

«Міне, қандай жақсы! Жер жыртып, тер төгудің қажеті жоқ екен. Қояндар өздері келіп түбірге соғылады ғой», — деп ойлапты диқан.

Ертеңінде ол кетпенін тастап, түбірдің жанына отырыпты. Бір күн күтіпті, екі күн күтіпті, бір ай күтіпті. Бірақ бірде-бір қоян келмепті.

Ал егістікті арамшөп басып, егін шықпай қалыпты. Көршілер оған күліп: «Қоянды күткенше, жеріңді күтсең болар еді», — депті.

Содан бері Қытайда кездейсоқ олжаны күтіп, еңбектенбейтін адам туралы «түбірдің жанында қоян күтіп отыр» дейді.