Ертеде түлкі мен өмір сүріпті. Олар күнде балық аулапты.
Бір күні оларға бір қыз келді.
– Сәлеметсізбе! Cіздер не істеп жатырсыздар?
– Кет, қыз, сенің шашың ода-дода, балықты қорқытасың, – деді түлкі.
– Жоқ, бұл қыз ода-дода емес, ол бұйра, – деді аю.
Бір уақытта жел тұрды, қар жауды. Қыз жаурады. Аю өз тонын қызға берді.
Қыз үйіне қайтып келді.
– Сен тонды қайдан алдың? – деді анасы.
– Аю маған берді.
– Аю жақсы екен, оны қонаққа шақыр, – деді анасы.
Аю қызға қонаққа барады. Аю және қыз шай iшті, балық жеді.
Сосын қыз аюға үлкен балықтарды берді.
– Балықтарды балаларыңызға апарыңыз, – деді қыз.
– Рахмет! – дедi аю.
Жолда аюдың алдынан түлкі шықты.
– Аю, сен балықтарды қайдан алдың?
– Бұйра қыз берді, – деді аю.
Түлкі қызға келді.
– Бұйра қыз, маған балық берші. Менің де балық жегім келеді, – деді түлкі.
Қыз ешнәрсе айтпады, есікті ашпады.
-«Аю өте қу. Бұйра қызды мақтап, балық алды», – деп ойлады түлкі.
Ал аю қу емес, ол мейірімді болған екен.