Жолбарыс пен құрма ертегісі

Бір қысқы түнде аш жолбарыс таудан ауылға түсіпті. Ол бір үйдің терезесінің астына келіп, ішке құлақ түріпті. Үйде кішкентай бала жылап жатыр екен.

«Жылама, әйтпесе түлкі келеді!» — депті шешесі. Бала одан бетер жылапты. «Жылама, әйтпесе жолбарыс келеді!» Бала бәрібір тоқтамапты. Сыртта тұрған жолбарыс таң қалыпты: «Мына бала менен де қорықпайды екен!»

Сонда шешесі: «Міне, саған құрма! Құрма жеп ал», — депті. Бала бірден жылауын тоқтатыпты. Жолбарыс шошып кетіпті: «Құрма деген кім? Менен де қорқынышты болғаны ғой!»

Дәл сол кезде қорадағы сиырды ұрлауға келген ұры қараңғыда жолбарыстың арқасына секіріп мініпті. Ол жолбарысты сиыр екен деп ойлапты.

Жолбарыс: «Бұл сол құрма! Мені ұстап алды!» — деп, жанталасып тауға қарай шауып жөнеліпті. Ал ұры да қорыққанынан оның жүнінен шап беріп ұстап, айқайлап келе жатыпты.

Ақыры ұры бір бұтаққа жармасып, жолбарыстың арқасынан құлап қалыпты. Жолбарыс тау асып қашып кетіпті. Ол содан бері құрманың атын естісе болды, ауылға жоламайтын болыпты.