Ерте заманда тау етегіндегі шағын үйде бір ана екі баласымен тұрыпты: ұлы мен қызы. Бір күні ана тойда жұмыс істеп, кешке балаларына тәтті күріш нандарын алып қайтып келе жатыпты.
Жолда оған айлакер жолбарыс кездесіпті. «Нан бер, жемеймін», — депті жолбарыс. Ана бір нанын беріпті. Жолбарыс тағы-тағы сұрапты, нандар таусылыпты. Ана қорқып, қашып құтылыпты, бірақ жолбарыс оның киімін киіп, балалардың үйіне беттепті.
«Балаларым, есікті ашыңдар, анаң келді», — депті жолбарыс. Балалар есіктің саңылауынан қараса, жүнді, жолақ табан көрініпті. «Сен анамыз емессің!» — деп, олар артқы есіктен шығып, үлкен ағаштың басына шығып кетіпті.
Жолбарыс ағашқа өрмелей алмапты. «Қалай шықтыңдар?» — деп сұрапты. Кішкентай қыз аңғалдықпен: «Балтамен баспалдақ ойып шықтық», — деп айтып қойыпты. Жолбарыс балтамен ағашты ойып, жоғары өрмелей бастапты.
Балалар аспанға қарап: «Аспан әміршісі, бізді құтқар!» — деп жалыныпты. Аспаннан мықты арқан түсіпті. Балалар арқанға жармасып, аспанға көтерілген. Жолбарыс та арқан сұрап еді, оған шіріген арқан түсіп, ол үзіліп, құлап кетіпті.
Аспанда ұл Күн, қыз Ай болыпты. Бірақ қыз түнде қараңғыдан қорқатын болғандықтан, ағасы онымен орын ауыстырыпты. Содан бері күндіз қыз — Күн боп жарқырайды, ал түнде ағасы — Ай боп жерді күзетеді.
Пікір қалдыру (0 пікір бар)
Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!
Пікір қалдыру