Хынбу мен Нольбу ертегісі

Ерте заманда Кореяның бір ауылында екі ағайынды тұрыпты. Үлкені Нольбу сараң, қатыгез әрі ашкөз екен. Ал кішісі Хынбу кедей болса да, мейірімді, адал әрі еңбекқор екен. Ол құмырсқаны да басып кетпейтін, жаралы құсты да аялап емдейтін.

Әкелері қайтыс боларда: «Балаларым, мүлікті тең бөліп, тату тұрыңдар», — деп өсиет айтыпты. Бірақ әкесі көз жұмған соң, Нольбу бар байлықты — үйді, егістікті, малды өзіне алып, інісін әйелі мен балаларымен бірге үйден қуып шығыпты.

Хынбу отбасымен таудың етегіне барып, сабаннан кішкентай лашық тұрғызыпты. Ол күні бойы басқалардың егістігінде жұмыс істеп, кешке бір уыс күріш әкелетін. Кейде балалары аш ұйықтайтын. Бірақ Хынбу ешқашан ағасына қарғыс айтпапты.

Бір көктемде Хынбудың лашығының шатырының астына қарлығаштар ұя салыпты. Хынбу мен балалары оларды қуана тамашалапты. Көп ұзамай ұяда балапандар шығыпты. Бір күні ұяға жылан өрмелеп келе жатқанын көрген Хынбу жыланды қуып жіберіпті. Бірақ сол әбігерде бір балапан ұядан құлап, аяғын сындырып алыпты.

Хынбу балапанды алақанына алып, аяғын жіңішке бамбук таяқшамен абайлап таңып, жіппен байлапты. Әйелі мен балалары оны күн сайын тамақтандырып, жылы жерде ұстапты. Біраз уақыттан кейін балапанның аяғы жазылып, ол қанаттанып ұшыпты.

Күзде қарлығаштар жылы жаққа ұшып кетіпті. Ал келесі көктемде әлгі қарлығаш Хынбудың лашығына қайтып оралыпты. Ол Хынбудың алдына бір кішкентай асқабақ дәнін тастапты.

Хынбу дәнді лашықтың жанына егіпті. Ол өсіп, шатырдың үстіне өрмелеп, күзде үш үлкен, алтындай жарқыраған асқабақ беріпті. «Асқабақты жарып, ішіндегісін пісіріп жейік», — депті Хынбу әйеліне.

Олар бірінші асқабақты араламен араласа, ішінен күріш, мата және дәрі-дәрмек шығыпты. Екінші асқабақтан алтын мен күміс төгіліпті. Ал үшінші асқабақтан ұсталар шығып, лашықтың орнына әдемі үй салып беріпті. Хынбудың отбасы енді ешқашан аш болмапты.

Бұл хабар Нольбуға жетіпті. Ол қызғаныштан жарылардай болып, інісіне келіпті: «Қайдан баюшы едің? Ұрлап алдың ба?» Хынбу оған бәрін шын жүрегімен айтып беріпті. Нольбу үйіне қайтып, бір ойға келіпті: «Мен де бай боламын, тіпті одан да бай».

Нольбу қарлығаштың ұясын іздеп тауып, бір балапанды ұстап алып, оның аяғын әдейі сындырыпты. Сосын асығыс таңып, «Енді маған алтын әкел!» — деп босатыпты. Келесі көктемде қарлығаш оған да бір асқабақ дәнін әкеліпті.

Нольбудың асқабақтары інісінікінен де үлкен болып өсіпті. Нольбу қуанып, бірінші асқабақты араласа, ішінен шу шығарған әншілер мен сауықшылар шығып: «Бізге ақы төле!» — деп, оның ақшасын алып кетіпті. Екіншісінен лай мен қоқыс ағыпты. Ал үшіншісінен ызалы аралар ұшып шығып, Нольбуды қуалап, оның үйін қиратыпты.

Нольбу бар байлығынан айырылып, кедей болып қалыпты. Ол жылап, барар жер таппай жүргенде, інісі Хынбу оны тауып алыпты. «Аға, менің үйіме келіңіз. Біз бір әкенің баласымыз ғой. Бар нәрсені бірге бөлісейік», — депті ол.

Нольбу інісінің мейіріміне қатты ұялып, жылап жіберіпті. Ол бұрынғы қатыгездігі үшін кешірім сұрапты. Сол күннен бастап ағайынды тату-тәтті бірге тұрып, кедейлерге бірге көмектесіпті. Ал Кореяда бұл ертегіні айтқанда: «Жақсылық жасасаң, ол саған қайтып келеді», — дейді.