Үй шаруасына қалған ер ертегісі

Ерте заманда бір шаруа өмір сүріпті. Ол күнде егістіктен келіп: «Мен күні бойы жұмыс істеймін, ал сен үйде ештеңе істемейсің», — деп әйеліне ренжитін болыпты.

Бір күні әйелі: «Ендеше, ертең орын ауыстырайық. Мен шөп шабуға барамын, ал сен үйде қал», — депті. Шаруа қуана келісіпті: «Үй шаруасы деген оңай ғой».

Таңертең ол май шайқай бастапты. Шөлдеп, жертөлеге сусын алуға түскенде, үйге шошқа кіріп, май құйылған күбіні аударып тастапты. Шошқаны қуып жүргенде, сиырды суаруды да, баланы тамақтандыруды да ұмытып кетіпті.

Сиырды жайылымға апаруға уақыт жоқ болғандықтан, ол сиырды үйдің шымды шатырына шығарыпты. Сиыр құлап кетпесін деп, оның мойнына арқан байлап, арқанның ұшын мұржадан түсіріп, өз белін байлапты да, ботқа пісіре бастапты.

Кенет сиыр шатырдан тайып кетіпті. Сиырдың салмағымен шаруа мұржаға қарай көтеріліп, басы төмен салбырап қалыпты. Ал сиыр шатырдың жиегінде ілініп тұр екен.

Кешке әйелі қайтып келсе, сиыр шатырда, күйеуі мұржада, ботқа күйіп кеткен. Ол арқанды кесіп, бәрін құтқарыпты. Сол күннен бастап шаруа әйеліне ешқашан «ештеңе істемейсің» демепті.