Үш қыз ертегісі

Ерте заманда бір ананың үш қызы болыпты. Ол қыздарын жақсы көріп, барын соларға арнапты. Қыздар өсіп, тұрмысқа шығып, әрқайсысы өз үйіне кетіпті.

Бір күні ана қатты ауырып қалыпты. Ол тиінді шақырып: «Қыздарыма барып айт, маған келсін», — деп өтініпті. Тиін секіріп-секіріп, үлкен қызына жетіпті.

Үлкен қызы мыс табақ жуып отыр екен. «Табағымды жуып болмай, бара алмаймын», — депті. Тиін ашуланып: «Ендеше, табағыңнан ешқашан айырылма!» — депті. Сол сәтте табақ қыздың арқасына жабысып, ол тасбақаға айналыпты.

Ортаншы қызы мата тоқып отыр екен. «Матамды тоқып бітірмей, бара алмаймын», — депті. «Ендеше, өмір бойы тоқи бер!» — депті тиін. Қыз өрмекшіге айналып, әлі күнге дейін өрмек тоқып жүр екен.

Кенже қызы қамыр илеп жатыр екен. Анасының ауырғанын естісімен, қолын да жумастан жүгіріп жетіпті. Анасын құшақтап, жанынан бір елі шықпапты.

Ана кенже қызына алғыс айтып: «Балам, адамдарға тек жақсылық әкел, бәрі сені сүйсін», — депті. Кенже қыз ара болып, адамдарға тәтті бал әкелетін болыпты. Ал адамдар оны әлі күнге дейін құрметтейді.