Сицилия аралында Джуфа деген аңғал жігіт өмір сүріпті. Ол бәрін сөзбе-сөз түсінетін, сондықтан оның басынан күлкілі оқиғалар арылмайды екен.
Бір күні анасы шіркеуге баратын болып: «Джуфа, мен кеткенде есікті тартып жауып кет. Есікке қарап тұр», — деп тапсырыпты. Анасы кеткен соң, Джуфа есіктің алдына отырып, оған қарап отыра беріпті.

Бір кезде көршілер келіп: «Джуфа, апаңның әпкесінің үйінде той болып жатыр, сені шақырып жатыр», — депті. Джуфа ойланыпты: «Анам есікке қара деді. Есікті тастап кетуге болмайды».
Сонда ол есікті топсасынан алып, арқасына көтеріп, тойға жүре беріпті. Жолдағы адамдар оған қарап күліпті, бірақ Джуфа: «Мен анамның айтқанын орындап жүрмін», — деп мақтанышпен жауап беріпті.

Ал бұл уақытта ұрылар есігі жоқ үйге кіріп, бар затты алып кетіпті. Кешке анасы оралса, үй бос, ал Джуфа тойда есікті құшақтап отыр екен.
«Джуфа, мен саған есікке қара дедім ғой!» — деп жылапты анасы. «Мен қарадым ғой! Есік міне, аман-есен», — депті Джуфа. Сол күннен бастап анасы оған тапсырманы ұзақ әрі түсінікті етіп айтатын болыпты.
Пікір қалдыру (0 пікір бар)
Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!
Пікір қалдыру