Қорқынышсыз Джованни ертегісі

Ерте заманда Италияның бір шағын ауылында Джованни деген жігіт өмір сүріпті. Ол бала кезінен-ақ ешнәрседен қорықпайтын. Найзағай ойнағанда басқа балалар үйге тығылса, ол далаға шығып, аспанды тамашалайтын. Қараңғы бөлмеге жалғыз кіретін, бейіттің жанынан ысқырып өтетін.

Ересек болған соң, ол: «Бәрі қорқыныш туралы айтады. Ал қорқыныш деген не? Бір рет болса да оны көргім келеді», — деп, әлемді аралап, қорқынышты іздеуге аттаныпты.

Ол көп жер аралапты. Бір кеште ол бейтаныс ауылға жетіп, түнеуге орын сұрапты. Қонақүйдің иесі басын шайқапты: «Кешір, жігітім, барлық бөлмелер бос емес. Жалғыз бос жер — анау төбенің басындағы ескі сарай. Бірақ онда ешкім түнемейді. Ол сарайға кірген адам таңға дейін тірі шықпайды дейді».

«Тамаша! Ендеше, мен сонда түнеймін», — депті Джованни қуанып. Қонақүй иесі оған шам, бір қазан, бірнеше картоп пен бір кесек ет беріп, артынан крест салып қала беріпті.

Джованни сарайға кіріпті. Сарай ескі, шаң басқан, қабырғаларынан өрмекші торлары салбырап тұр екен. Ол үлкен залдағы ошаққа от жағып, қазанды іліп, кешкі ас пісіре бастапты. Ол ысқырып ән салып отырыпты.

Түн ортасында мұржадан жуан, ызғарлы дауыс шығыпты: «Түсейін бе?» Джованни қасығын араластырып: «Түс, түс!» — депті. Мұржадан күлмен бірге ұзын аяқ құлап түсіпті.

«Түсейін бе?» — деп тағы сұрапты дауыс. «Түс, тек тамағымды төгіп алма!» Екінші аяқ түсіпті. Сосын бір қол, тағы бір қол, кеуде, ақырында басы түсіпті. Бәрі өздігінен қосылып, алып адам болып тұра қалыпты. Ол Джованниге қарап, қорқынышты күліпті.

Джованни қазаннан ас құйып: «Достым, отыр, бірге тамақ ішейік. Жалғыз жеу қызық емес», — депті. Алып таң қалыпты. Жүздеген жыл бойы оны көрген адамның бәрі қашатын еді. Ол үнсіз отырып, Джованнимен бірге тамақ жепті.

Ас ішіп болған соң, алып шамды алып: «Менімен жүр», — депті. Олар ескі баспалдақпен төмен, сарайдың жертөлесіне түсіпті. Жертөленің ортасында үлкен тас тақта жатыр екен. «Мына тасты көтер», — депті алып. Джованни: «Сен күштісің, өзің көтер», — депті. «Жоқ, мұны тірі адам ғана көтере алады».

Джованни тасты бар күшімен көтеріпті. Оның астында үш үлкен құмыра тұр екен, олардың әрқайсысы алтын тиындарға толы екен. Алып жымиып: «Бұл алтынды мен тірі кезімде сараңдықпен жинағанмын. Соның жазасы ретінде жүздеген жыл бойы бұл сарайда тыныштық таппай жүрдім. Тек менен қорықпайтын адам ғана мені босата алады. Сен босаттың», — депті.

«Тыңда: бір құмыраны шіркеуге бер, бір құмыраны кедейлерге тарат, ал үшіншісі — сенікі. Сен оған лайықсың», — депті алып. Сол сәтте ол жарқырап, жеңіл түтінге айналып, жоғары көтеріліп, жоқ болыпты.

Таңертең ауыл тұрғындары Джованнидің денесін алып кетуге табыт көтеріп келсе, ол сарайдың есігінің алдында ысқырып отыр екен! Ол бәріне болған оқиғаны айтып беріпті. Алтынды алып айтқандай бөліп, кедейлерге үй салып, ауылға мектеп ашыпты.

Джованни сол ауылда қалып, ұзақ әрі бақытты өмір сүріпті. Бірақ айтуларынша, ол қартайғанша қорқыныштың не екенін білмей кеткен. Ал ол сарай қайтадан адамдар тұратын жарық, жылы үйге айналыпты.