Ақжелкен қыз ертегісі

Ерте заманда Неаполь қаласының шетінде Паскуа деген әйел тұрыпты. Ол бала күтіп жүрген кезінде терезесінен көршінің бақшасын жиі тамашалайтын. Бақшада жап-жасыл, хош иісті ақжелкен өсіп тұратын. Паскуаның сол ақжелкенді жегісі келгені соншалық, түнде ұйықтай алмайтын болыпты.

Ал ол бақша зұлым сиқыршы кемпірдікі екен. Бір түні Паскуа шыдай алмай, жасырын бақшаға түсіп, бір уыс ақжелкен жұлып алыпты. Келесі түні тағы түсіпті. Үшінші түні сиқыршы оны ұстап алыпты.

«Ұры! — деп ысқырыпты сиқыршы. — Менің бақшамнан ұрлауға қалай батылың барды? Енді не жазасын аласың, не уәде бересің: балаң туғанда, оны маған бересің». Қорыққан Паскуа ойланбастан уәде беріп қойыпты.

Көп ұзамай Паскуа әдемі қыз босаныпты. Қызды Ақжелкен деп атапты. Ол өсіп, алтын шашты, жұлдыздай жарқыраған көзді сұлу қыз болыпты. Бірақ ол жеті жасқа толғанда, сиқыршы келіп: «Уәдеңді орында!» — деп, қызды тартып алып кетіпті.

Сиқыршы Ақжелкенді қалың орманның ортасындағы биік мұнараға апарыпты. Мұнараның есігі де, баспалдағы да жоқ, тек жоғарыда бір ғана терезесі бар екен. Сиқыршы мұнараға кіргісі келгенде, төменнен айқайлайды екен: «Ақжелкен, Ақжелкен, шашыңды түсір!» Қыз ұзын алтын шашын терезеден төмен түсіреді, ал сиқыршы шашқа жармасып жоғары өрмелейді.

Жылдар өтіпті. Ақжелкен мұнарада жалғыз өсіпті. Ол күні бойы құстармен сөйлесіп, ән салып, жұлдыздарға қарап, анасын сағынып отыратын.

Бір күні мұнараның жанынан аң аулап жүрген жас ханзада өтіп бара жатыпты. Ол қыздың әсем әнін естіп, тоқтап қалыпты. Ұзақ тыңдап, ол сиқыршының қалай кіретінін көріпті. Кешке сиқыршы кеткенде, ханзада мұнараның түбіне келіп: «Ақжелкен, Ақжелкен, шашыңды түсір!» — деп айқайлапты.

Қыз шашын түсіргенде, мұнараға сиқыршы емес, жас жігіт шығыпты. Ақжелкен шошып кетсе де, ханзаданың мейірімді көздерін көріп, тыныштаныпты. Олар ұзақ әңгімелесіп, дос болып кетіпті. Ханзада күн сайын кешке келетін болыпты.

Бір күні Ақжелкен: «Мен осы мұнарадан қашқым келеді. Сиқыршының төсегінің астында үш сиқырлы жаңғақ бар екенін білемін. Ол оларды өте қатты қорғайды. Мүмкін, олар бізге көмектесер», — депті.

Келесі кеші сиқыршы ұйықтап жатқанда, Ақжелкен жасырын жаңғақтарды алып, қалтасына салыпты. Түн ортасында ол шашын арқан етіп, терезеге байлап, ханзадамен бірге мұнарадан түсіпті. Олар ханзаданың атына мініп, шауып кетіпті.

Сиқыршы оянып, қыздың жоқ екенін көріпті. Ол ашудан ақырып, соңдарынан ұшып жүгіріпті. Ол жақындап қалғанда, Ақжелкен бірінші жаңғақты артқа лақтырыпты. Жаңғақ жерге тиген бойда, одан үлкен қара ит пайда болып, сиқыршыға қарай үріп, жолын бөгепті.

Сиқыршы итті нанмен алдап, қайта қуыпты. Сонда Ақжелкен екінші жаңғақты лақтырыпты — одан алып арыстан шығыпты. Сиқыршы қорқып, есекке айналып, арыстанды алдап өтпек болыпты. Сонда қыз үшінші жаңғақты лақтырыпты — одан қасқыр шығып, есекті қуып, сиқыршыны алысқа, орманның түкпіріне қуып әкетіпті.

Сиқыршы содан бері оларға ешқашан жоламапты. Ал ханзада Ақжелкенді анасы Паскуаға алып барыпты. Ана қызын көріп, қуаныштан жылапты. Көп ұзамай ханзада мен Ақжелкен үлкен той жасап үйленіпті. Олар Паскуаны өз сарайына алып кетіп, бәрі бірге бақытты өмір сүріпті.

Айтуларынша, Ақжелкеннің бақшасында әрқашан ақжелкен өсетін. Ал ол оны сұраған әр адамға тегін беріп отырған екен.