Пых ертегісі

Бір ауылда атасы, әжесі және немересі Аленка тұрыпты. Олардың бақшасында тәтті шалқан өсіпті. Бір күні атасы: «Барып, шалқан жұлып келейін», — депті.

Атасы бақшаға кіріп, шалқанға қол созған сәтте, жатақтан біреу: «Пых-пых-пых!» — деп ысылдапты. Атасы шошып кетіп, үйге жүгіріп келіпті: «Бақшада бір пәле бар, пыхылдайды!»

«Қорқақ болмашы, өзім барамын», — деп, әжесі бақшаға барыпты. Шалқанға еңкейген екен, тағы да: «Пых-пых-пых!» Әжесі де етегін көтеріп, үйге қашыпты.

Сонда кішкентай Аленка: «Мен барып, кім екенін көрейін», — депті. Ол сақтықпен жақындап, жатақтың арасына үңіліпті. Қараса — тікенегін тікірейткен кішкентай кірпі отыр екен!

«Әй, Пых, сен бе едің? Атам мен әжемді қорқыттың ғой», — деп күліпті Аленка. Ол шалқанды жұлып алып, кірпіге бір алма тастап беріпті.

Үйде бәрі көп күліпті. Содан бері кірпі бақшада тұрып, тышқандарды қуып, бақшаны күзететін болыпты. Ал атасы мен әжесі енді одан қорықпайды екен.