Жеңіл нан ертегісі

Бір шабындықта шөп шауып жатқан шаруалар түскі асқа отырыпты. Олар қара нан жеп, су ішіп отыр екен. Сол кезде аш қасқыр жанынан өтіп бара жатып: «Не жеп отырсыңдар?» — деп сұрапты.

«Нан», — депті шаруалар. «Нан қайдан шығады?» — деп таң қалыпты қасқыр. Шаруалар түсіндіріпті: «Әуелі жер жыртамыз, дән егеміз, күтеміз, орамыз, бастырамыз, диірменге апарамыз, ұн тартамыз, қамыр илеп, пеште пісіреміз».

Қасқыр басын шайқапты: «Бұл тым ауыр еңбек екен. Маған жеңіл нан керек». «Онда ана шалғындағы жылқыны көрдің бе? Жеңіл нан сол», — деп күліпті шаруалар.

Қасқыр жылқыға барыпты. «Жылқы, мен сені жеймін!» «Жарайды, бірақ әуелі тағамды шешіп ал, тісің сынбасын», — депті жылқы. Қасқыр еңкейген сәтте жылқы тепкілеп жібергенде, қасқыр қаңбақтай ұшып кетіпті.

Сосын ол қойларға барыпты. «Қойлар, мен сендерді жеймін!» «Жарайды, бірақ сен төбенің етегінде ауызыңды ашып тұр, біз өзіміз жүгіріп келіп, аузыңа кіреміз», — депті қойлар. Олар жүгіріп келіп, қасқырды мүйіздерімен соғып, құлатыпты.

Әбден таяқ жеген қасқыр әрең тұрып: «Жоқ, жеңіл нан деген болмайды екен. Шаруалардың нанын ешкім тегін бермейді», — деп орманға кетіпті.