Жолбарыс неге жолақ ертегісі

Ерте заманда жолбарыстың жүні жолақсыз, сап-сары екен. Бір күні ол күріш алқабында жер жыртып жүрген диқан мен оның буйволын көріпті.

«Буйвол, сен менен әлдеқайда үлкенсің ғой. Неге кішкентай адамға бағынасың?» — деп сұрапты жолбарыс. «Адамның ақылы бар», — депті буйвол. Жолбарыс таң қалыпты: «Ақыл деген не? Маған көрсетші», — деп диқанға келіпті.

«Ақылымды үйде қалдырып кеттім», — депті диқан. «Алып келейін. Бірақ мен кеткенде сен буйволымды жеп қоймайсың ба? Сені ағашқа байлап кетейін», — депті. Жолбарыс ақылды көргісі келгені соншалық, келісе кетіпті.

Диқан жолбарысты арқанмен ағашқа берік байлапты. Содан соң бір құшақ құрғақ сабан әкеліп, айналасына қойып: «Міне, бұл — менің ақылым!» — деп, сабанды тұтатыпты.

От жалындап, арқан күйіп үзіліпті. Жолбарыс құтылып, орманға қашып кетіпті. Бірақ арқанның күйген іздері оның сары жүнінде қап-қара жолақ болып қалыпты.

Мұны көрген буйвол қатты күлгені соншалық, тасқа құлап, жоғарғы тістерін сындырып алыпты. Сондықтан, дейді вьетнамдықтар, жолбарыс жолақ, ал буйволдың жоғарғы тістері жоқ.