Баяғы заманда бір түлкі, бір тасбақа және бір – үшеуі жолдас болып келе жатса, бір жерде бір уыс жатыр екен.
Үшеуі ойласып:
— Мұны тұқым қылып, жерге егіп, көбейтіп, бөліп алайық ,– дейді.
Түлкі бір жарды көріп:
— Мен осы жарды сүйеп тұрайын, болмаса құлап кетер, – деп, көлеңкені саялап, жатып алады.
Тасбақа жер тырналап, кене сорлы тарыны жиып, егіп, әлекке түседі. Сөйтіп, көп шегіп, піскен соң, ол тарыны орып алады. Бастырғанда, бір аяқ тары болады. Біреуі барып, түлкіні шақырып келеді. Түлкі келе сала:
— Бұл тарыны үшеуімізге бөлуге болмайды. Үшке бөлгесін, бұл әрқайсымызға қаншадан тиеді дейсің. Онан да үшеуіміз жарысып, қай озғанымыз алайық, – дейді.
— Мақұл! – деп, үшеуі бір жерге келіп, қатарласып тұрады.
Түлкі:
— Ал, кеттік! – деп, жөней бергенде, кене түлкінің жабысып, бірге кетеді. Түлкі , барынша жүгіріп келіп, отыра бергенде, кене:
— Ай, сорлы, басып өлтіресің бе? – дейді.
— Ой, сен қашан келдің? – дейді түлкі.
— Сен бағана «Ал, кеттік!» дегенде-ақ мен келіп қалғамын! – дейді кене.
Екеуі жатқанда, аузы-мұрны болып, тасбақа келеді. Келе сала:
— Ойбай, түлкі, мен бір бәле көріп келдім! Жаңа сендердің артыңнан екі аты бар, қара бар және екі бар екі адам келіп, жаңағы қасыңдағы түлкі жолдасыңды тауып бер деп, менің аузы-мұрнымды қан қылды. Сонда да айтқаным жоқ, осы қарай келе жатыр, – дейді.
Түлкі:
— Айналайындар-ай, мені айта көрмеңдер! Мына тарыны екеуің бөліп ал, мен сендерге риза болайын. Олар келсе: «Білмейміз, қайда кеткенін» деңдер, – деп, тұра жөнеліпті.
Сөйтіп, тарыны тасбақа мен кене бөліп алыпты.
Пікір қалдыру (0 пікір бар)
Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!
Пікір қалдыру