Тасбақа мен екі қаз ертегісі

Бір көлде сөзшең тасбақа тұрыпты. Оның екі досы — қаздар бар екен. Үшеуі күнде көл жағасында әңгімелесіп, уақыттарын көңілді өткізіпті.

Бір жылы қатты құрғақшылық болып, көл тартылыпты. Қаздар: «Алыста үлкен көл бар, біз сонда ұшамыз», — депті. «Мені де ала кетіңдер!» — деп жалыныпты тасбақа. «Сен ұша алмайсың ғой», — депті қаздар.

Сонда тасбақа бір ақыл тауыпты: «Сендер таяқтың екі ұшынан тұмсықтарыңмен ұстаңдар, мен ортасынан тістеп аламын». Қаздар келісіпті, бірақ ескертіпті: «Ұшып бара жатқанда аузыңды ашпа! Бір ауыз сөз айтсаң — құлайсың».

Олар аспанға көтеріліпті. Төменде бір ауылдың балалары оларды көріп, айқайлапты: «Қараңдар! Қаздар тасбақаны алып бара жатыр! Қандай қызық!»

Тасбақа шыдай алмапты. «Сендердің не шаруаларың бар?» — демек болып, аузын ашқан сәтте таяқтан айырылып, төмен құлапты. Бақытына қарай, жұмсақ шабындыққа түсіп, аман қалыпты.

Қаздар төмен түсіп, досын жұбатыпты. Ал тасбақа сол күннен бастап бір нәрсені ұғыпты: кейде ауызды жауып, үндемей қалған әлдеқайда пайдалы.