Финн Маккул мен алып ертегісі

Ерте заманда Ирландияның солтүстігінде, теңіздің жағасындағы жасыл төбелердің арасында Финн Маккул деген алып өмір сүріпті. Ол сондай үлкен екен, бір қадамымен өзенді аттап өтетін. Бірақ Финн мейірімді әрі көңілді алып болыпты: ол балықшыларға кемелерін жағаға шығаруға көмектесетін, балаларды иығына отырғызып, бұлтқа дейін көтеретін.

Финннің әйелі Уна деген ақылды әйел екен. Олар төбенің басындағы үлкен тас үйде бақытты өмір сүріпті.

Ал теңіздің арғы жағында, Шотландияда, Бенандоннер деген басқа алып тұрыпты. Ол Финнен әлдеқайда үлкен, әрі ашулы, мақтаншақ екен. Ол: «Әлемдегі ең күшті алып — менмін! Ирландиядағы сол Финнді бір жұдырықпен жеңемін», — деп мақтанатын.

Бұл сөзді естіген Финн ашуланып: «Келсін ендеше, күш сынасайық!» — деп айқай салыпты. Бірақ олардың арасында теңіз жатыр еді. Сондықтан Финн жағадан теңізге үлкен тастарды бір-бірлеп лақтырып, Шотландияға дейін тас жол салыпты.

Бір күні Финн жол бойымен Шотландияға қарай қарап тұрып, алыстан келе жатқан Бенандоннерді көріпті. Оның басы бұлтқа тиіп, қадамы жерді дірілдетіп, келе жатыр екен. Ол Финнен екі есе үлкен болыпты! Финн шошып кетіп, үйіне жүгіріп келіпті: «Уна! Мен оны жеңе алмаймын! Ол мені жерге таптап тастайды!»

Уна сабырмен күлімсіреп: «Қорықпа, Финн. Күш жетпесе, ақыл жетеді. Менің айтқанымды істе», — депті. Ол бір үлкен көрпеден бала киімін тігіп, Финнге кигізіпті. Басына кішкентай бала телпегін киғізіп, оны ауладағы ең үлкен бесікке жатқызыпты. Финннің аяғы бесіктен шығып тұрса да, оны көрпемен жауып қойыпты.

Сосын Уна нан пісіре бастапты. Ол жеті үлкен нан пісіріп, олардың алтауының ішіне темір табаны салыпты. Ал біреуін кәдімгі жұмсақ нан етіп, оған белгі салыпты.

Кенет есік дүрсілдеп қағылыпты: «Финн қайда?! Мен онымен төбелесуге келдім!» Бұл — Бенандоннер екен. Уна есікті ашып, мейіріммен: «Финн аң аулауға кетті. Ол кешке қайтады. Отырыңыз, демалыңыз, нан жеңіз», — депті.

Бенандоннер отырып, бір нанды алып, тістеп жіберіпті. Сарт етіп, оның екі тісі сынып түсіпті! «Ой! Мұның не? Тас па?» — деп ақырыпты ол. «Жоқ, бұл — кәдімгі нан. Финн мұндай нанды күнде жейді. Тіпті оның кішкентай баласы да жейді», — депті Уна.

Ол бесікке барып, белгісі бар жұмсақ нанды «балаға» беріпті. Финн нанды бір-ақ асап, сосын «бала» болып еміреніп, тағы сұрапты. Бенандоннер қайта нанды тістеп көріп, тағы бір тісін сындырыпты.

Сосын Уна: «Бәлкім, баланы көріп кетерсіз? Бірақ саусағыңызды аузына салмаңыз, оның тістері өткір», — депті. Бенандоннер бесікке еңкейіп, саусағын баланың аузына тығыпты. Финн саусақты қатты тістеп алыпты! Алып айқайлап, секіріп кетіпті.

Бенандоннер бесіктегі «балаға» қарап, қорқып кетіпті: «Баласы осындай болса, әкесі қандай болды екен? Ол мені бір қолымен көтеріп, теңізге лақтырып жіберер!» Ол есіктен атып шығып, Шотландияға қарай тұра қашыпты.

Қашып бара жатып, ол Финн өзінің артынан келмесін деп, тас жолды аяғымен тебіп, теңізге құлатып отырыпты. Жолдан тек екі жағалаудағы бөліктері ғана қалыпты.

Финн бесіктен шығып, Унаны құшақтап, күлкіден ішек-сілесі қатыпты. «Уна, сен менің ең мықты қаруымсың!» — депті ол. Айтуларынша, сол тас жолдың қалдықтары Ирландия жағасында әлі күнге дейін тұр. Оны «Алыптар жолы» деп атайды. Ал ирландықтар балаларына: «Күш жетпесе, ақыл жетеді», — деп айтады.