Лирдің балалары ертегісі

Ерте-ерте заманда, Ирландияда сиқыр мен батырлар өмір сүрген кезде, Лир деген теңіз патшасы болыпты. Оның сүйікті әйелінен төрт баласы бар екен: үлкен қызы Финуала, ұлы Аэд және егіз ұлдары Фиахра мен Конн.

Балалар өте мейірімді, көңілді болып өсіпті. Олар ән салғанды жақсы көретін, ал олардың әнін естіген адамдар бар қайғысын ұмытып кететін. Лир балаларын жанындай жақсы көріп, олармен бірге күндерін өткізетін.

Бірақ бір күні балалардың анасы ауырып, қайтыс болыпты. Лир қатты қайғырыпты. Біраз уақыттан кейін ол марқұм әйелінің сіңлісі Ифаға үйленіпті. Ифа әуелі балаларды жақсы көргендей болыпты. Бірақ Лир балаларға көбірек көңіл бөлген сайын, Ифаның жүрегінде қызғаныш өсе беріпті.

«Лир мені емес, тек балаларын жақсы көреді», — деп ойлапты ол. Қызғаныш оның жүрегін ашумен толтырыпты. Ифа сиқыр білетін еді.

Бір жазғы күні Ифа балаларды арбаға отырғызып, Дервара деген көлге шомылуға апарыпты. Балалар қуанып, суға секіріп ойнай бастапты. Сол кезде Ифа сиқырлы таяқшасын алып, оларды сілтепті.

Сол сәтте төрт бала төрт аппақ аққуға айналыпты! Финуала қатты шошып: «Ифа, неге бұлай істедің? Біз саған не жамандық жасадық?» — деп жылапты.

Ифа: «Сендер тоғыз жүз жыл аққу болып жүресіңдер. Үш жүз жыл осы көлде, үш жүз жыл суық Мойл теңізінде, үш жүз жыл алыстағы мұхит жағасында. Солтүстіктің ханзадасы оңтүстіктің ханшайымына үйленіп, шіркеудің қоңырауы соғылғанда ғана сиқыр бұзылады», — депті.

Бірақ Ифаның сиқыры бәрін тартып ала алмапты. Аққулар адамша сөйлей алатын, әсем ән сала алатын қалпында қалыпты. Ифа сарайға қайтып келгенде, Лир балаларын сұрапты. Ифа өтірік айтыпты, бірақ Лир көлге барып, бәрін біліпті.

Лир ашуға мініп, Ифаны сарайдан қуып жіберіпті. Ол өз әйелін желдің рухына айналдырып, оны мәңгі аспанда кезуге мәжбүр етіпті. Ал Лир өзі күнде көлдің жағасына келіп, балаларымен сөйлесіп, олардың әнін тыңдайтын болыпты. Бүкіл елден адамдар аққулардың әнін тыңдауға келетін.

Үш жүз жыл өткенде, аққулар суық Мойл теңізіне ұшуға мәжбүр болыпты. Онда дауыл соғып, толқындар тасқа ұрылып, қыс қатты болыпты. Бір түнде боран кезінде аққулар бір-бірінен адасып қалыпты. Таңертең Финуала бауырларын іздеп, оларды бір жартастың басында тауыпты. Ол үш бауырын қанатымен жауып, оларды суықтан қорғапты: біреуін оң қанатының астына, біреуін сол қанатының астына, ал бірін кеудесінің астына алыпты.

Тағы үш жүз жыл өтіп, аққулар алыстағы мұхит жағасына ұшыпты. Онда да олар көп қиындық көріпті. Бірақ Финуала бауырларына күн сайын ән айтып, үміт беріпті: «Бір күні біз үйге ораламыз».

Ақыры тоғыз жүз жыл аяқталыпты. Аққулар туған жеріне ұшып келіпті. Бірақ әкесінің сарайы жоқ екен, оның орнында тек шөп басқан тастар мен жапырақ басқан қабырғалар ғана тұр екен. Лир әлдеқашан өмірден өткен екен. Аққулар қатты қайғырыпты.

Сол кезде алыстан бірінші рет шіркеудің қоңырауы естіліпті. Динг-донг! Бір дана ақсақал аққуларды тауып, оларға күміс шынжыр тағып, аялап күтіпті. Солтүстіктің ханзадасы оңтүстіктің ханшайымына үйленіп, сол шіркеуде той болып жатқан екен. Сиқыр бұзылыпты.

Аққулардың қауырсындары түсіп, олар қайтадан адамға айналыпты. Бірақ олар енді жас емес, тоғыз жүз жасаған өте қарт адамдар екен. Финуала бауырларын құшақтап: «Бізді бірге жерлеңдер. Мен кішкентай кезімдегідей, Аэд пен Фиахраны екі жағыма, ал Коннды алдыма аламын», — депті. Олар әкесін еске алып, тыныш ұйқыға кетіпті.

Ақсақал олардың өтінішін орындапты. Айтуларынша, сол күннен бері Ирландияда ешкім аққуларға тиіспейді. Ал Дервара көлінің жағасында тыныш кештерде әлі күнге дейін әсем ән естілетін көрінеді.