Джек және бұршақ сабағы ертегісі

Ерте заманда Англияның бір шағын ауылында жесір әйел өзінің жалғыз ұлы Джекпен бірге тұрыпты. Олар өте кедей екен. Бар байлықтары — Ақсүт деген жалғыз сиыр ғана еді. Сиыр күнде сүт беріп, ана мен бала сол сүтті сатып, күн көретін.

Бір күні таңертең Ақсүт сүт бермей қалыпты. Анасы қайғырып: «Джек, енді амал жоқ. Сиырды базарға апарып, жақсы бағаға сат. Ақшасына нан мен ұн аламыз», — депті.

Джек сиырды жетектеп жолға шығыпты. Жолда оған ұзын сақалды, біртүрлі қария кездесіпті. «Қайырлы таң, Джек! Сиырыңды қайда апара жатырсың?» «Базарға сатуға», — депті Джек, қария оның атын қайдан білгеніне таң қалып.

Қария қалтасынан бес түрлі түсті бұршақ шығарыпты. «Мына бес бұршақ сиқырлы. Оларды кешке жерге ексең, таңертең олар аспанға дейін өседі. Сиырыңды осыларға айырбастайық», — депті ол. Джек ойланбастан келісіп, сиырды беріп, бұршақты алып, үйге жүгіріпті.

Анасы бұршақты көріп, қатты ашуланыпты: «Ақымақ бала! Жалғыз сиырымызды бес бұршаққа бердің бе? Енді не жейміз?» Ол бұршақты терезеден лақтырып жіберіп, жылап отырыпты. Джек сол кеші аш ұйықтапты.

Таңертең Джек оянса, бөлмесі қараңғы екен. Терезеге қараса, бұршақтар түнде өсіп, алып сабаққа айналыпты. Сабақ бұлттардан асып, көз жетпес биікке созылып тұр екен!

Джек ойланбастан сабаққа өрмелей бастапты. Ол ұзақ өрмелеп, ақыры бұлттардың үстіне шығыпты. Онда ұзын жол жатыр екен, ал жолдың соңында үлкен сарай тұрыпты. Сарайдың есігінде ұзын бойлы әйел тұр екен.

«Ей, бала, тез қаш! — депті әйел. — Менің күйеуім — алып. Ол адамдарды ұнатпайды. Ол келіп қалса, саған жаман болады». Бірақ Джек қатты шаршап, аш екенін айтқанда, мейірімді әйел оны ас үйге кіргізіп, нан мен сүт беріпті.

Кенет жер дірілдеп, ауыр қадамдар естіліпті: ДҮҢ, ДҮҢ, ДҮҢ! Әйел Джекті пештің ішіне тығыпты. Ас үйге басы төбеге тиетін алып кіріпті. Ол тамағын жеп болған соң, алтын жұмыртқа салатын тауығын алдырыпты. «Сал!» — десе, тауық алтын жұмыртқа салады екен. Сосын алып алтын арфаны алдырыпты. Арфа өзі ойнап, тәтті әуен шығарыпты. Алып сол әуенмен қатты ұйықтап кетіпті.

Джек пештен ақырын шығып, ойланыпты: «Бұл байлықты алып көп жыл бұрын адамдардан тартып алған. Оларды қайтару керек». Ол тауық пен арфаны құшақтап, есікке қарай жүгіріпті. Бірақ арфа кенет айқай салыпты: «Қожайын! Қожайын! Мені ұрлап барады!»

Алып оянып, ашумен ақырып, Джектің артынан жүгіріпті. Джек бұршақ сабағына жетіп, төмен қарай тез түсе бастапты. Алып та сабаққа шығып, артынан түсіп келе жатыпты. Сабақ шайқалып, сықырлапты.

Жерге жақындағанда Джек айқайлапты: «Апа! Балтаны әкел! Тез!» Анасы балтаны әкелгенде, Джек жерге секіріп түсіп, сабақты шабуға кірісіпті. Бір, екі, үш! Сабақ шайқалып кетіпті. Алып қорқып, жоғары қарай өрмелеп қашыпты да, бұлттарға жеткен бойда енді төмен түспеуге ант етіпті. Сабақ гүрс етіп құлапты.

Сол күннен бастап Джек пен анасы бақытты өмір сүріпті. Тауық күнде алтын жұмыртқа салып, арфа кешкісін тәтті әуен ойнайтын болыпты. Ал Джек алтынды ауылдағы кедейлермен бөлісіп, ешкімге сараңдық жасамапты. Әрі ол әрқашан батылдық пен тапқырлықтың қиын сәтте көмектесетінін есінде сақтапты.