Урасима Таро ертегісі

Ерте заманда Жапонияның теңіз жағасындағы шағын ауылда Урасима Таро деген жас балықшы тұрыпты. Ол қарт анасымен бірге кішкентай үйде өмір сүріпті. Таро күн сайын таң атпай қайығына мініп, теңізге балық аулауға шығатын. Ауылдастар оны мейірімді әрі адал жігіт деп құрметтейтін.

Бір күні кешке Таро балық аулап қайтып келе жатып, жағада шулап жүрген балаларды көріпті. Олар кішкентай тасбақаны аударып тастап, таяқпен түртіп, мазақтап жатыр екен. Тасбақа аяқтарын қимылдатып, қайтадан теңізге жете алмай қиналыпты.

«Балалар, тоқтаңдар! — депті Таро. — Ол да тірі жан ғой, оған ауырады». Ол балаларға бірнеше балық беріп, тасбақаны сатып алыпты. Сосын тасбақаны аялап көтеріп, суға апарып: «Енді үйіңе қайт, абай бол», — деп босатып жіберіпті.

Келесі күні Таро теңіздің ортасында балық аулап отырғанда, судан үлкен тасбақа шығыпты. «Урасима Таро, сен кеше менің баламды құтқардың. Теңіз патшасының қызы, ханшайым Отохимэ саған алғыс айтқысы келеді. Сені Айдаһар сарайына қонаққа шақырады», — депті тасбақа адамша сөйлеп.

Таро таң қалыпты, бірақ қызығушылығы басым болып, тасбақаның арқасына мініпті. Тасбақа терең суға сүңгіпті. Ғажабы, Таро су астында еркін тыныс алып отыр екен. Айналасында түрлі түсті балықтар жүзіп, маржан ормандары жайқалып тұрыпты.

Ақыры олар теңіз түбіндегі керемет сарайға жетіпті. Оның қабырғалары маржаннан, шатыры інжуден, есіктері жарқыраған қабыршақтардан жасалған екен. Сарайдың төрт жағында төрт мезгіл бірдей тұрыпты: шығыста көктем гүлдері, оңтүстікте жаздың жасыл ағаштары, батыста күздің қызыл жапырақтары, солтүстікте қыстың аппақ қары.

Ханшайым Отохимэ Тароны қуанышпен қарсы алыпты. Ол сондай сұлу әрі мейірімді екен. Тароның құрметіне той жасалып, ең дәмді тағамдар тартылыпты. Балықтар би билеп, сегізаяқтар музыка ойнап, медузалар шам болып жарқырапты. Таро сонда үш күн қонақ болып, бәрін ұмытып кетіпті.

Бірақ төртінші күні ол анасын еске алып, қатты сағыныпты. «Ханшайым, рахмет. Бірақ менің анам үйде жалғыз, мені күтіп отыр. Маған қайтуға рұқсат етіңізші», — депті ол.

Отохимэ қайғырса да, оны ұстамапты. Ол Тароға кішкентай, әдемі, қызыл жібекпен байланған лак қобдиша ұсыныпты. «Мұны естелікке ал. Бірақ уәде бер: оны ешқашан ашпа. Ашсаң, үлкен бақытсыздық болады», — депті ханшайым. Таро уәде беріпті.

Тасбақа Тароны жағаға алып шығыпты. Бірақ Таро айналасына қараса, бәрі өзгеріп кеткен екен. Ауылдың үйлері басқа, жолдар басқа, адамдар таныс емес. Оның үйі тұрған жерде ескі қарағай өсіп тұр.

Ол бір қарияға жақындап: «Ата, Урасима Таро деген балықшының үйі қайда?» — деп сұрапты. Қария ойланып: «Урасима Таро ма? Бала кезімде атамнан естігенмін. Үш жүз жыл бұрын бір жас балықшы теңізге шығып, қайтып оралмаған дейді. Оның анасы көп жыл күтіп, қайтыс болған», — депті. Таро түсініпті: теңіз астындағы үш күн жер бетінде үш жүз жыл болып шыққан екен.

Қайғыдан не істерін білмеген Таро жағаға отырып, қолындағы қобдишаға қарапты. «Мүмкін, мұның ішінде бәрін қайтаратын бір нәрсе бар шығар», — деп ойлапты ол. Уәдесін ұмытып, жібекті шешіп, қобдишаның қақпағын ашып жіберіпті.

Қобдишадан ақ түтін бұрқ етіп шығыпты. Түтін Тароны орап алғанда, оның шашы ағарып, беті әжімге толып, белі бүкірейіп, ол лезде ақ сақалды қартқа айналыпты. Ханшайым оның жастығын сол қобдишада сақтаған екен.

Жапонияда бұл ертегіні әлі күнге дейін балаларға айтып береді. Ол бізге екі нәрсені үйретеді: берген уәдеңді бұзба, және уақытты бағала — ол ешқашан кері қайтпайды. Ал теңіз жағасындағы тасбақалар бүгін де Тароның мейірімін еске алатын көрінеді.