Ақылды қоян мен арыстан ертегісі

Бір орманда қанішер арыстан өмір сүріпті. Ол аңдарды аямай қырып, бүкіл орманды үрейге бөлепті. Аңдар жиналып, арыстанға келіпті: «Бізді бекер өлтірме. Күн сайын саған өзіміз біреуден жіберіп тұрамыз», — деп келісіпті.

Бір күні кезек кішкентай қоянға келіпті. Қоян асықпай, жолда ойланып келе жатыпты. Арыстанға кешігіп жетіпті. «Неге кешіктің?» — деп ақырыпты аш арыстан.

«Ұлы патша, жолда басқа бір арыстан мені ұстап алды. Ол: “Бұл орманның патшасы — менмін”, — деп мақтанды», — депті қоян. Арыстан ашуланып: «Ол қайда? Маған көрсет!» — деп ақырыпты.

Қоян арыстанды терең құдыққа алып келіпті. «Ол осы қамалдың ішінде тұрады», — депті ол. Арыстан құдыққа үңілсе, судан өзіне қарап тұрған ашулы арыстанды көріпті.

Арыстан ақырса, құдықтан да ақырған дыбыс шығыпты. Ашуға булыққан арыстан «жауына» қарай секіріп, құдыққа құлап кетіпті.

Ормандағы аңдар қоянды қошеметтеп, оның ақылына тәнті болыпты. Содан бері олар «Күш емес, ақыл жеңеді» деп айтатын болыпты.