Тастан пісірілген сорпа ертегісі

Ұзақ жолдан шаршаған үш саяхатшы бір ауылға келіпті. Олар қатты қарны ашып, әр үйдің есігін қаққан екен, бірақ ешкім ас бермепті. «Өзімізге де жетпейді», — деп бәрі есігін жауып алыпты.

Сонда саяхатшылар ауылдың ортасында от жағып, үлкен қазанға су құйыпты. Сосын бір домалақ тасты мұқият жуып, қазанға салыпты. Ауыл тұрғындары таң қалып, жинала бастапты.

«Не пісіріп жатырсыңдар?» — деп сұрапты бір кемпір. «Тастан сорпа», — депті саяхатшылар. — «Өте дәмді болады. Тек бір-екі сәбіз салса, тіпті керемет болар еді». Кемпір үйіне жүгіріп барып, сәбіз әкеліпті.

«Бір уыс картоп болса ғой...» — деп күрсініпті саяхатшылар. Бір шаруа картоп әкеліпті. Біреу пияз, біреу бір кесек ет, біреу тұз бен бұрыш, біреу жасыл шөп әкеліпті. Қазан бұрқылдап, хош иіс бүкіл ауылға тарапты.

Сорпа піскенде, саяхатшылар бүкіл ауылды дастарқанға шақырыпты. Бәрі тойып ішіп: «Тастан да осындай дәмді сорпа пісіруге болады екен!» — деп таңданыпты.

Саяхатшылар тек күліп қойыпты. Олар білетін: сорпаны тас емес, әркімнің қосқан үлесі дәмді етті. Бірге болсаң — бәрі жетеді.