Қоянның Қорыққан Құлақтары ертегісі

Бір кездері, жасыл дала мен биік таулардың арасында, қоян тұқымдастары өмір сүретін үлкен орман болған. Олардың арасында Қорыққан Қоян деген бір қоян бар еді. Оның құлақтары үлкен, бірақ әрқашан дірілдеп тұратын. Себебі ол бәрінен қорқатын: желдің сыбдырынан, жапырақтың сыбдырынан, тіпті өз көлеңкесінен де.

Бір күні кешкі уақыт, күн батып, аспан күлгін түске боялғанда, орман ішіндегі барлық жануарлар ұйқыға дайындалып жатты. Қорыққан Қоян да өзінің інге кіріп, ұйықтауға тырысты. Бірақ ол әр дыбыстан селк етіп, көзін жұма алмай қойды. "Ойбай, анау не дыбыс?" – деп ойлады ол, құлақтарын тікірейтіп. Бұл жай ғана жапалақтың қанатының сыбдыры еді.

Кенеттен, орманның ең биік ағашының басынан бір жарқын сәуле пайда болды. Бұл шамшырақ қоңыз еді, оның жарығы жыпылықтап, әр жерге тарап жатты. Қорыққан Қоян мұны бұрын-соңды көрмеген еді. Ол өзінің қорқынышын ұмытып, ақырын ғана іннен шықты. Шамшырақ қоңыз оған жақындап, оның мұрнына қонып, жыпылықтады.

"Сәлем, Қорыққан Қоян," – деді шамшырақ қоңыз, оның дауысы кішкентай, бірақ жарқын. "Неге ұйықтамайсың?"

"Мен... мен қорқамын," – деді Қорыққан Қоян, дауысы дірілдеп. "Түнде бәрі қорқынышты болып көрінеді."

Шамшырақ қоңыз күлді. Оның күлкісі кішкентай отшашулар сияқты жарқырады. "Қорқатын ештеңе жоқ, Қоян. Түн – бұл әлемнің ұйықтап жатқан кезі. Ол тыныш және әдемі. Қарашы, мына жұлдыздарды! Олар саған жымыңдап тұр."

Қорыққан Қоян аспанға қарады. Шынында да, аспан мыңдаған жұлдыздармен жарқырап тұр екен. Ол бұрын ешқашан мұндай сұлулықты байқамаған. Оның құлақтары біртіндеп дірілдеуін тоқтатты. Шамшырақ қоңыз оның құлағына қонып, оған әдемі әуен ызыңдады.

Кенеттен, олардың жанынан бір топ тышқандар жүгіріп өтті. Олар күлкілі, кішкентай көздерімен бір-біріне қарап, ойнап жүрді. Қорыққан Қоян оларды көріп, күлкісі келді. "Олар не істеп жүр?" – деп сұрады ол.

"Олар түндегі ойындарды ойнап жатыр," – деді шамшырақ қоңыз. "Түн – бұл тек ұйықтайтын уақыт емес, кейде ойнайтын да уақыт. Әсіресе, егер сенің күлкілі достарың болса."

Қорыққан Қоян тышқандарға қосылып, олармен бірге жасырынбақ ойнады. Ол жүгірді, секірді, тіпті бірнеше рет сүрініп, қарқылдап күлді. Оның қорқынышы ұмытылып, орнына қуаныш пен күлкі келді. Шамшырақ қоңыз оның басынан ұшып, онымен бірге күлді.

Кейін, Қорыққан Қоян шаршап, тышқандармен бірге шөптің үстіне жатты. Аспанда жұлдыздар жарқырап, ай оларға күміс сәулесін төгіп тұрды. Ол ешқашан мұндай бейбіт және бақытты сезімді бастан кешірмеген еді. Шамшырақ қоңыз оның мұрнына қонып, оған жылы жарығын шашты.

"Қорыққан Қоян," – деді шамшырақ қоңыз, – "түн – бұл қорқатын уақыт емес, керісінше, әлемнің басқа жағын көретін уақыт. Ол жұмбаққа толы, бірақ сонымен бірге әдемі және тыныш."

Қорыққан Қоян басын изеді. Ол енді Қорыққан Қоян емес, Қуанышты Қоян болды. Ол шамшырақ қоңызға рахмет айтып, көзін жұмды. Осы түнде ол ешқандай қорқынышсыз, тәтті ұйқыға кетті. Оның құлақтары енді дірілдемей, тыныш жатты.

Сол күннен бастап, Қоян түннен қорықпайтын болды. Ол түнде жұлдыздарды тамашалап, кейде тышқан достарымен ойнап, әлемнің тыныштығын тыңдайтын. Ол түнгі самал желдің сыбдырын, жапалақтың қанат қағуын, тіпті өз көлеңкесін де бақылап, олардан ләззат алатын. Әр түн сайын, ол шамшырақ қоңызды есіне алып, оған іштей рахмет айтатын. Ол енді білетін: қорқыныш – бұл тек ойдағы нәрсе, ал шындық әлдеқайда әдемі және қызықты бола алады.