Қар апа ертегісі

Ерте заманда бір әйелдің екі қызы болыпты: бірі — өгей қызы, еңбекқор әрі мейірімді; екіншісі — өз қызы, еріншек әрі тәкаппар. Өгей қыз күні бойы жұмыс істеп, құдықтың жанында жіп иіретін.

Бір күні оның ұршығы құдыққа түсіп кетіпті. Өгей шешесі: «Түсіп, алып шық!» — деп ұрсыпты. Қыз құдыққа секіргенде, көзін ашса, гүлге толы әдемі шалғында жатыр екен.

Ол жолмен жүріп, пешке кездесіпті. «Мені шығар, нандарым күйіп барады!» — депті пеш. Қыз нандарды шығарыпты. Сосын алма ағашы: «Мені сілкіші, алмаларым піскен!» — депті. Қыз ағашты сілкіп, алмаларды жинап қойыпты.

Ақыры ол Қар апаның үйіне жетіпті. Қар апа: «Менімен тұр. Тек төсегімді жақсылап қаққыла — сонда жерде қар жауады», — депті. Қыз күнде мамық көрпені қаққылап, үйді таза ұстапты. Ал жерде ақ қар жауып тұрыпты.

Біраз уақыттан кейін қыз үйін сағыныпты. Қар апа оны үлкен қақпаның астына апарғанда, үстіне алтын жаңбыр жауып, ол бастан-аяқ алтынға малыныпты. Үйге оралғанда, әтеш: «Кукареку, алтын қызымыз келді!» — деп шақырыпты.

Мұны көрген өгей шеше өз қызын да құдыққа жіберіпті. Бірақ еріншек қыз пешке де, алма ағашына да көмектеспепті, Қар апаның төсегін де қақпапты. Қақпаның астында оның үстіне шайыр төгіліпті. «Кукареку, шайыр қызымыз келді!» — деп шақырыпты әтеш. Еңбек пен мейірімге қарай сый беріледі екен.