Көкек ертегісі

Тундрада бір ана төрт баласымен шатырда тұрыпты. Ана таңнан кешке дейін жұмыс істейтін: балық аулайтын, тері илейтін, киім тігетін, отын теретін. Ал балалары ойыннан басқа ештеңемен айналыспайтын.

Бір күні ана күздің суық суында ұзақ балық аулап, қатты ауырып қалыпты. Ол төсекке жатып, әлсіз даусымен: «Балаларым, маған су әкеліп беріңдерші, шөлдедім», — деп сұрапты.

Үлкені: «Менің етігім жоқ», — депті. Екіншісі: «Менің бөркім жоқ», — депті. Үшіншісі: «Менің киімім жоқ», — депті. Төртіншісі ештеңе айтпай, ойынын жалғастыра беріпті.

Ана үнсіз орнынан тұрыпты. Ол етегі кеңдеу ала киімін киіп, шатырдан шығыпты. Қараса — оның киімі қауырсынға, қолдары қанатқа айналып жатыр екен. Ана көкек құсқа айналып, аспанға көтеріліпті.

Балалар мұны көріп, шошып кетіпті. «Анашым, міне, су! Міне, етік! Қайт!» — деп айқайлап, оның артынан тундра бойымен жүгіріпті. Бірақ көкек тек: «Кеш, кеш...» — деп ұша беріпті.

Балалар анасын көп күн іздеп, аяқтарын тасқа жауыр қылыпты. Тундрадағы мүк содан бері қып-қызыл болып өседі дейді. Ал көкек әлі күнге дейін өз ұясын салмайды. Бұл ертегі балаларға ананы аялау керек екенін еске салады.