Қатар өсіп тұрған екі Бидайдың бірінің басы күн өткен сайын ауырлап әбден иіліп кетті. Ал қасындағысы басын көтеріп тіп-тік тұр. Оны орап алған. Бір күні тік тұрған Шырмауыққа:
— Күн өткен сайын өкпемді , өрмелеп қайда барасың? — деп сұрады.
— Сені басып өтіп анау Күнбағысқа жетсем , — деді Шырмауық.
басы иіліп кеткен Бидай араласты.
— Жыл сайын бойы бойшаңға деп тыраштанасың, бірақ күз түсіп кетіп жылда-жылда арманыңа жете алмай қурап . Кесірің көпке тиіп жатыр. Сен қысып, Бидайды өсірмей тастадың. Ал ол өсіп, өркендеп, ұрпағын алмай тұр. Мақсатыңа жету үшін жолдағының бәрін таптап, жаншып кетуіңді қашан қоясың? – деп ренжіді.
— Қап, бәлем, келесі көктемде ме, сені орап әбден қыспасам ба, ал өзің не тұрсың? — деді кіжініп Шырмауық.
— Мен өкінбеймін, келесі көктемде мен бір жерде емес, мың жерде . Ұрпағым көп. бәрін орауға сенің жібің жете ме, ең бірінші соны ойласайшы, — деді.
— Жетеді! Бидайды тұқымымен құртам! — деп айқайлады Шырмауық.
Шырмауықтың даусын естіп қалған Адам бұлардың қасына келді. Ол Шырмауықты көріп:
— Қап, Бидайды өсірмей тастапты-ау, — деп Шырмауықты түбімен жұлып тастады.
Тік өскен Бидай:
— Өзің үшін өзгеге жамандық ойлаймын деп жарты жолда қалай мерт болғаныңды білмей қалдың-ау, бейшара, — деді.
Өлермен күйде жатқан Шырмауық:
— Сен , ұрпақ таратып үлгермейсің, күз түсіп кетеді, — деп тістенді.
Арада біраз уақыт өткенде тік өскен Бидайдың да басы иіліп кетті. Енді оның қуанышында шек жоқ. Әп-әдемі боп жасарып кеткен. Ал анадай жерде қап-қара боп қурап Шырмауық жатты.
ертегі өте жаксы мағаналы түсінікті