Қалың орман ішінде, үлкен қарағайдың түбінде бір Аю ұйықтап жатыпты.
Ол домаланып, жылы інінде тәтті түс көріп жатқан.
Қар орманды ақ көрпедей жауып тұрды.
Барлығы тып-тыныш.
Бір күні…
Тамшы.
Там-тамшы.
Іннің төбесінен су тама бастады.
Аю бір құлағын қимылдатты.
— Ммм… Түсім шығар…
Бірақ күн жылына түсті.
Сосын сырттан құстардың даусы естілді.
— Шиқ-шиқ! Көктем келді!
Аю екінші бүйіріне аунап түсті.
— Әлі ерте ғой…
Сол кезде қар сусылдап, іннің аузына бір кесек қар құлап түсті.
— Ой! — деді Аю, бір көзін ашып.
Сыртта Қоян тұр екен.
— Аю, тұр! Көктем келді!
Аю ақырын ғана басын шығарды.
Қар еріп жатыр.
Күн жылы.
Ауада жаңа иіс бар.
Қардың арасынан кішкентай жасыл шөп қылтиып шығыпты.
— Сен кімсің? — деп сұрады Аю.
— Мен Көктеммін, — деп сыбырлады шөп.
Аю терең тыныс алды.
Жүрегі жылып кетті.
— Мен көктемді ұйықтап қала жаздаппын ғой!
Ол інінен шығып, күнге қарап күлімсіреді.
Қоян күліп жіберді:
— Көктем ешкімді ұмытпайды. Ол бәрін өзі оятады!
Содан бері Аю әр көктемде алғашқы тамшыны естісе, бір көзін ашып:
— Көктем келді ме екен? — деп тексеріп қояды екен.
Керемет ұнады
Жаман
Керемет ұнады
Өте керемет ертегі
Өье керемет ертегі