Қалың орман ішінде, үлкен қарағайдың түбінде бір Аю ұйықтап жатыпты.
Ол , жылы тәтті түс көріп жатқан.
Қар орманды ақ жауып тұрды.
Барлығы .
Бір күні…
Тамшы.
Там-тамшы.
Іннің төбесінен су тама бастады.
Аю бір құлағын қимылдатты.
— Ммм… Түсім шығар…
Бірақ күн жылына түсті.
Сосын сырттан құстардың даусы естілді.
— Шиқ-шиқ! Көктем келді!
Аю екінші аунап түсті.
— Әлі ерте ғой…
Сол кезде қар , іннің аузына бір қар құлап түсті.
— Ой! — деді Аю, бір көзін ашып.
Сыртта Қоян тұр екен.
— Аю, тұр! Көктем келді!
Аю ғана шығарды.
Қар еріп жатыр.
Күн жылы.
Ауада жаңа иіс бар.
Қардың арасынан кішкентай жасыл шөп шығыпты.
— Сен кімсің? — деп сұрады Аю.
— Мен Көктеммін, — деп шөп.
Аю терең тыныс алды.
Жүрегі жылып кетті.
— Мен ұйықтап қала жаздаппын ғой!
Ол інінен шығып, күнге қарап .
Қоян күліп жіберді:
— Көктем ешкімді ұмытпайды. Ол бәрін өзі оятады!
Аю әр көктемде алғашқы тамшыны естісе, бір көзін ашып:
— Көктем келді ме екен? — деп тексеріп қояды екен.
Керемет ұнады
Жаман
Керемет ұнады
Өте керемет ертегі
Өье керемет ертегі