Масақ ертегісі

Ерте заманда екі кішкентай тышқан — Құйтақан мен Шиқылдақ, және еңбекқор әтеш өмір сүріпті. Тышқандар күні бойы ойнап, ән салып, би билейтін. Ал әтеш таң атпай тұрып, жұмыс істейтін.

Бір күні әтеш аулада бидай масағын тауып алыпты. «Құйтақан, Шиқылдақ, қараңдар не таптым!» Тышқандар жүгіріп келіп: «Масақты бастыру керек», — депті. «Кім бастырады?» «Мен емес!», «Мен емес!» — деп тышқандар ойнауға кетіпті. «Ендеше өзім», — депті әтеш.

Әтеш масақты бастырып болыпты. «Енді дәнді диірменге апарып, ұн тарту керек. Кім апарады?» «Мен емес!», «Мен емес!» Әтеш дәнді өзі арқалап, диірменге апарыпты.

Ұн әкеліп: «Енді қамыр илеп, бәліш пісіру керек. Кім илейді?» «Мен емес!», «Мен емес!» Әтеш қамырды өзі илеп, пешті өзі жағып, бәлішті өзі пісіріпті.

Бәліштің иісі бүкіл үйге тарапты. Тышқандар жүгіріп келіп, үстелге отыра қалыпты. Әтеш оларды тоқтатыпты: «Тоқтай тұрыңдар! Масақты кім тапты?» «Сен». «Кім бастырды?» «Сен». «Диірменге кім апарды?» «Сен». «Қамырды кім иледі, бәлішті кім пісірді?» «Сен...» — деп сыбырлапты тышқандар.

«Ал сендер не істедіңдер?» Тышқандар ештеңе айта алмай, ұялып, басын төмен салыпты. Содан бері олар әтешке әр жұмысқа көмектесетін болыпты.