Қоянның Қауіпсіз Қадамдары ертегісі

Күн шуағы жерге төгіліп, орман іші жып-жылы. Кішкентай қоян, аты Қоңыр, анасымен бірге ойнап жүрді. Секіреді, секіреді! Ауада ұшады ма дерсің!

Қоңыр анасының жанынан ұзап кетті. Бір кезде алыстан бір таныс емес дауыс естіді. "Әй, Қоңыр, бері келші! Мына жерде дәмді сәбіз бар!" – деді дауыс.

Қоңыр тоқтап қалды. Анасы оған әрдайым: "Бейтаныс дауысқа жақындама, Қоңыр! Абай бол!" – деп айтатын. Анасының сөзі есіне түсті. Ол қорқып, құлақтарын жымырды. Жүрегі "дуп-дуп" соқты.

Тағы да сол дауыс: "Келші, келші! Ешкімге айтпай-ақ қой, бұл біздің құпиямыз!"

Қоңыр басын шайқады. "Жоқ, жоқ!" – деп ішінен айтты. Ол тез артқа бұрылды. "Тыр-тыр-тыр" етіп, анасына қарай жүгірді.

Анасы оны алыстан көрді. "Қоңыр, не болды?" – деп сұрады. Қоңыр анасына жақындап, оның құлағына сыбырлады. "Анашым, бейтаныс дауыс мені шақырды. Сәбіз беремін деді. Бірақ мен сенің айтқаныңды естідім. Мен қаштым!"

Анасы Қоңырды құшақтап алды. "Сен өте ақылды қоянсың, Қоңыр! Сен қауіпсіздікті сақтадың. Бейтаныс адамдармен сөйлесу қауіпті. Әрдайым маған айтуың керек".

Сол кезде, бұтаның артынан бір түлкінің құйрығы көрінді. "Уф! Бұл түлкі екен!" – деді Қоңыр. Түлкі оларды көрген соң, "құйрығын бұлғап" қашып кетті.

Қоңыр анасымен бірге үйіне қайтты. Ол бұдан кейін әрдайым анасының айтқанын тыңдайтын болды. Қауіпсіздік – бәрінен маңызды екенін түсінді. Енді Қоңыр орманды аралағанда әрдайым абай болады. Ол әрбір қадамын мұқият басады. Анасының қасынан ешқашан ұзамайды.