Баяғы заманда Мари есімді жесір әйел өмір сүріпті. Оның жалғыз ұлы Жан деген бала болыпты. Жан кішкентайынан-ақ сабырлы да мейірімді бала болып өседі. Анасын өте қатты жақсы көреді, ал оның бақыты үшін бар күшін салып еңбек етеді. Мари күндіз-түні тынымсыз еңбек , жүн иіріп, кір жуып, шөп жинап, ұлын асырап бағуға тырысатын.
— Менің махаббатым — сенің қорғаның, — дейтін ол Жанға.
— Жүрегім соққанша, саған ешбір жамандық жоламайды. Бірақ бір күні ауылға қиын-қыстау кезең келеді. Жер , егін шықпай қалады. Жеміс ағаштары өнім бермей, аштық бас көтереді. Сонда Жан шешесіне:
— Анашым, мен орманға барып, азық іздеп көрем. Мүмкін аң кездесер, не болмаса жидек табармын, — дейді.
— Орман — тылсым мен қатерге толы, — Мари уайымдап.
— Бірақ егер барамын десең, мына орамалды өзіңмен ал. Мен оған махаббатымды сіңірдім — ол сені . Жан жолға шығып, орманға енеді. Біраз жүрген соң, ол бір тастанды сарайға кез болады. өздігінен ашылып, іштен бір кемпір шыға келеді. Бірақ бұл жай кемпір емес, зұлым кемпір еді.
— О, қандай сүйкімді бала! — деді мыстан жымия.
— Кір, демал. Пирог пісіріп қойдым, дәм тат. Жан табалдырықтан аттағаны сол еді, мыстан оны шынжырмен байлап тастайды:
— менің құлым боласың! Қашпақ болсаң — айналып кетесің! Бірақ дәл сол сәтте Жанның мойнындағы орамал жарқ етіп, шұғыла шашты. Анасындай дауыс :
— Махаббатым сенімен, балам. Сол мезетте шынжырлар үзіліп түсіп, мыстан қарқ етіп қарғаға айналып ұша жөнелді. Сарай буға айналып жоқ болды, ал Жан орман ішінде, алдында нан, , ірімшік толы себетпен тұр екен. Ол үйіне қайтып келіп, шешесі Жанды аман-есен көргенде қуаныштан көз жасына ерік береді:
— Махаббатым сені сақтап қалды, — деді ол.
Содан бастап ауылдағы жұрт ана ғажап күші барын ұғына бастады. Жан өсе келе әділ де ақылды азамат атанды. Жүрегінің сол орамалды үнемі сақтап жүрді — анасының махаббатының белгісі ретінде.
Ғибрат:
Ана махаббаты — сиқыр емес, бірақ ол шын ғажап.
Мейірімге толы жүрек кез келген түнекті жарық ете алады.
Пікір қалдыру (0 пікір бар)
Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!
Пікір қалдыру