Баяғы заманда Мари есімді әйел өмір сүріпті. Оның жалғыз ұлы Жан деген бала болыпты. Жан кішкентайынан-ақ сабырлы да мейірімді бала болып өседі. Анасын өте қатты жақсы көреді, ал анасы оның бақыты үшін бар күшін салып еңбек етеді. Мари күндіз-түні тынымсыз еңбек етіп, жүн иіріп, кір жуып, шөп жинап, ұлын асырап бағуға тырысатын.
— Менің махаббатым — сенің қорғаның, — дейтін ол Жанға.
— Жүрегім соққанша, саған ешбір жамандық жоламайды. Бірақ бір күні ауылға кезең келеді. Жер қурап, егін шықпай қалады. Жеміс ағаштары өнім бермей, бас көтереді. Сонда Жан шешесіне:
— Анашым, мен орманға барып, азық іздеп көрем. Мүмкін аң кездесер, не болмаса табармын, — дейді.
— Орман — мен қатерге толы, — деді Мари уайымдап.
— Бірақ егер барамын десең, мына орамалды өзіңмен ал. Мен оған махаббатымды сіңірдім — ол сені қорғайды. Жан жолға шығып, орманға енеді. Біраз жүрген соң, ол бір сарайға кез болады. Есігі өздігінен ашылып, іштен бір кемпір шыға келеді. Бірақ бұл жай кемпір емес, мыстан кемпір еді.
— О, қандай сүйкімді бала! — деді мыстан жымия.
— Кір, демал. Пирог пісіріп қойдым, дәм тат. Жан аттағаны сол еді, мыстан оны шынжырмен байлап тастайды:
— Енді сен менің құлым боласың! Қашпақ болсаң — тасқа айналып кетесің! Бірақ дәл сол сәтте Жанның мойнындағы орамал жарқ етіп, жылы шашты. Анасындай дауыс естілді:
— Махаббатым сенімен, балам. Сол мезетте шынжырлар үзіліп түсіп, мыстан қарқ етіп қарғаға айналып ұша жөнелді. буға айналып жоқ болды, ал Жан орман ішінде, алдында нан, алма, толы себетпен тұр екен. Ол үйіне қайтып келіп, шешесі Жанды көргенде қуаныштан көз жасына ерік береді:
— Махаббатым сені сақтап қалды, — деді ол.
Содан бастап ауылдағы жұрт ана махаббатының ғажап күші барын ұғына бастады. Жан өсе келе де ақылды азамат атанды. Жүрегінің түбінде сол орамалды үнемі сақтап жүрді — анасының махаббатының белгісі ретінде.
Ғибрат:
Ана махаббаты — емес, бірақ ол шын ғажап.
Мейірімге толы жүрек кез келген жарық ете алады.
Пікір қалдыру (0 пікір бар)
Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!
Пікір қалдыру