Қоян жайлы хикая ертегісі

Қоян жайлы хикая ертегісі

Сонау бір ерте заманда қоянның да түлкі секілді ұзын да үлпілдек құйрығы болған деген әңгіме бар. Құйрығының жүні тіпті қалың болса керек. Аңшы атқан сәтте қоян құйрығын бір бұлғай қойғанда, оқ қалың жүнді тесіп өте алмай, кептеліп қалған кездері де болыпты. Жаздыгүні қоянды бөгелек те, ара да шаға алмайды екен. Ол өзінің үлпілдек құйрығын бір бұлғап қалса болды, еш нәрсенің тісі батпапты.

Осылай, ай өтті ме, жыл өтті ме, әйтеуір біздің қоянымыз тып-тыныш ғұмыр кешіп жатты.

Бір күні қоянды қарт аңшының кемпірі көріп қалады. Содан кемпірі құрғырдың өз тонына қоянның терісінен жаға салмаққа көңілі ауады. Міне, сол күннен бастап оның өзінің де мазасы кетті, шалына да тыным берген жоқ. Қарт аңшы ұзақ күн соңынан түсіп, қоянды қуғанымен, бәрібір үйіне құр қол қайтып жүрді. Күнігі таңертең таң бозынан тұрып, орманға кететін. Ал кешкісін арып-ашып, шаршап-шалдығып, үйінің босағасына әрең жетіп жығылатын. Және тағы да «жолым болмады» дегенді меңзеп, кінәлі кісідей қос қолын жаятын еді.

Қарт аңшы үйге оралды, кемпірі оны ашулы қарсы алды.

— Әй, бәлем, сандалбай неме, тағы да қоян ұстай алмай келгенсің бе? — деп, кемпір оны ашу шақыра қарсы алды. — Егер жағаға салатын тері таба алмасаң, онда сенің аңшылығыңның құны көк тиын!

Үлпілдек қоян жағаға құмартқаны сондай, кемпір күйеуінің құлақ етін жеуден жалығар емес. Құдай атып, қоянның өзі бір әбестік жасамағанда, мұның соңы немен бітері де белгісіз болатын.

Сонау бір есте жоқ ерте заманда қоян да қай бір жетіскен ақыл қылған дейсіз. Қар жауып, қоянның қуанышында шек болмады. Өзін-өзі аңшыларға ұстап беретінін түсінбейтін бейбақ бекерге секеңдеп, жөн-жосықсыз ерсілі-қарсылы жүгіре берді. Із көп болған сайын, оны тауып алу да оңай ғой.

Бір күні қыс ортасында құлақтының таңдайы кеуіп, сусағысы келсін. Жүгіріп ойыққа жетті де, бас салып су ішуге кірісті. Шөлі қанар түрі жоқ. Ал сусыны қанған соң, өзінше орманға қайтпақ болды. Орнынан тапжылмақшы еді, сөйтсе, құйрығы мұз боп қатып қалыпты. Жағдай мүшкіл. Осылай отыра берсе, қасқыр ғана емес, кез келген аң оп-оңай талап тастары сөзсіз. Бойына біткен бар күшін салып, қоян байғұс жұлқына берді. Ақыры әупірімдеп, қан-жоса қылып, мұздан аяғын әрең босатып алды. Ал құйрығын, тым мықты қатып еді ғой, суырып алуға шамасы келмеді.

Қоянның құйрығы мұзға қатып қалды, ол жұлқынуда.

Қас қылғандай, нақ осы мезгілде кемпірдің де суға бара қойғаны бар емес пе! Ойыққа қатып қалған қоянды көрген кемпір шелегін тастай салып, оны аяғымен тепкілей бастады. Қоян шамасы келгенше шешілуге тырысып, жан таласа жұлқынды. Сол кезде кемпір мұзға тайып жығылып, айқайға басып, балағаттай бастады:

— О, ант атқанның тұқымы! «Қояндар орманда жүреді» дегенің қайда! Ал олардың тап алыстағы көлдің ойығында тұратынын көрмеген көзің шыққыр, қақпас!

Өзінің ештеңеге ебі жоқ шалын сыбаудай-ақ сыбады ғой. Өшін сөйтіп алды, ал қоянды қолында ештеңесі болмаған соң соғып ала алмады. Үйіне жүгіріп барды. Қазандық пештен бір шаланы ала салып, көлге қайта жүгірді. Қоянның қасына жетіп барып, көздеп тұрып, қақ бастан салып жіберді. Қоян қанша қалжырағанына қарамастан, әйтеуір тайқып кетті. Сөйтіп, кемпір өзінің қолын ұрып алды. Ол қоянның арқасын көздеп тұрып, тағы да сілтеді. Ойы — құлақтының омыртқасын үзу. Алайда қоян тағы да құтылды. Бір жағына бұға қалғанда, құлағының ұшын жанап өткені болмаса, таяқ тимеді. Оған жұққан қара күйе әлі күнге көрініп тұр.

Осыдан кейін қоян кәрін төккен кемпір қашан сеспей қатар екен деп, ақырын күткен жоқ. Қалған бар күшін жинап алып, жұлқынып көрмек болды. Е, сөйтіп, оның ұзын да үлпілдек құйрығымен қоштасуына тура келді. Құйрығын құрбандыққа шалған қоян жанұшыра жүгіріп, орманға қарай тартты.

Мұны күтпеген кемпір мұздың үстіне етпетінен құлап түсті. Осы сәт соққыға төтеп бере алмаған мұз жарылып кетті де, одан су жайылып, қатып қалған құйрық өз-өзінен босап қалды. Құйрықты асыл бұйымдай аузына тістеген күйі жылымнан зорға құтылған кемпір кептірінуі үшін алды-артына қарамастан үйіне жүгіріп кетті.

Кемпір қоянның құйрығын тістеп, үйге қарай жүгіреді.

— Шіркін, жылы да жұмсақ терден босқа айрылып қалғанымды қарашы! — деп, от басында отырған кемпір өкініш білдірді. — Рас, қайырымды қоян екен, әйтсе де маған жағалыққа өзінің құйрығын қалдырып кетті ғой, — деп, кемпір өзін-өзі жұбатты.

Тамаша! Ертегі аяқталды!

Сен ертегіні соңына дейін оқыдың. Жарайсың!

Ертегі ұнады ма?
Ертегімен бөлісіңіз
Келесі ертегінің бас кейіпкері — сен бол!

Сенің атыңмен, сенің суретіңмен 5 ертегі. Ата-анаңа көрсет!

Ата-аналарға: бала туралы ертегі 390 ₸ — Премиумның сынақ аптасы →
👨‍👩‍👧 Ата-аналар үшін
💬 Пікірлер

Пікірлер

Пікір қалдыру (0 пікір бар)

Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!

Пікір қалдыру

Ертегілеріңізді сақтаңыз

Telegram арқылы кіру

Ботта осы кодты басыңыз:

··

Күтіп тұрмыз…

Құпиясөз де, почта да керек емес. Аккаунт Telegram-ға байланады.