Қатар өсіп тұрған екі Бидайдың бірінің басы күн өткен сайын иіліп кетті. Ал қасындағысы басын көтеріп тіп-тік тұр. Оны Шырмауық орап алған. Бір күні тік тұрған Бидай Шырмауыққа:
— Күн өткен сайын өкпемді қысып, өрмелеп қайда барасың? — деп сұрады.
— Сені басып өтіп анау Күнбағысқа жетсем деймін, — деді Шырмауық.
Сонда басы иіліп кеткен Бидай сөзге араласты.
— Жыл сайын бойы жетем деп , бірақ күз түсіп кетіп жылда-жылда арманыңа жете алмай қурап қаласың. Кесірің көпке тиіп жатыр. Сен өкпесін қысып, Бидайды өсірмей тастадың. Ал ол өсіп, , ұрпағын көбейте алмай тұр. Мақсатыңа жету үшін жолдағының бәрін таптап, кетуіңді қашан қоясың? – деп ренжіді.
— Қап, бәлем, келесі көктемде ме, сені орап әбден қыспасам ба, ал өзің не бітіріп тұрсың? — деді Шырмауық.
— Мен өкінбеймін, келесі көктемде мен бір жерде емес, мың жерде өсем. Ұрпағым көп. Соның бәрін орауға сенің жібің жете ме, ең бірінші соны ойласайшы, — деді.
— Жетеді! Бидайды құртам! — деп айқайлады Шырмауық.
Шырмауықтың даусын естіп қалған Адам бұлардың қасына келді. Ол Шырмауықты көріп:
— Қап, Бидайды өсірмей тастапты-ау, — деп Шырмауықты түбімен алып тастады.
Тік өскен Бидай:
— Өзің үшін өзгеге жамандық ойлаймын деп жарты жолда қалай болғаныңды білмей қалдың-ау, , — деді.
күйде жатқан Шырмауық:
— Сен пісіп, ұрпақ таратып үлгермейсің, күз түсіп кетеді, — деп .
Арада біраз уақыт өткенде тік өскен Бидайдың да басы иіліп кетті. Енді оның қуанышында шек жоқ. Әп-әдемі боп кеткен. Ал анадай жерде боп қурап Шырмауық жатты.
ертегі өте жаксы мағаналы түсінікті