Маймыл мен қолтырауын ертегісі

Өзеннің жағасында үлкен інжір ағашы өсіпті. Оның басында ақкөңіл маймыл тұрыпты. Ол күнде өзенде жүзіп жүретін қолтырауынға тәтті інжір лақтырып, онымен дос болып кетіпті.

Қолтырауын інжірдің біразын үйдегі әйеліне апарып жүріпті. Бірақ оның әйелі қызғаншақ әрі қомағай екен. «Күнде інжір жейтін маймылдың жүрегі қандай тәтті болды екен! Маған соның жүрегін әкел», — деп талап етіпті.

Қолтырауын амалсыз келісіпті. Ол маймылға: «Досым, әйелім сені қонаққа шақырып жатыр. Арқама мін, өзеннің арғы бетіне апарамын», — депті. Маймыл қуанып, оның арқасына мініпті.

Өзеннің ортасына жеткенде, қолтырауын шындықты айтып қойыпты: «Кешір, досым. Әйелім сенің жүрегіңді жегісі келеді».

Маймыл қорықса да, ақылын жоғалтпапты. «Неге бұрын айтпадың? Мен жүрегімді інжір ағашында қалдырып кеткенмін ғой. Кері қайтайық, алып келейін», — депті ол. Аңғал қолтырауын жағаға қайта жүзіпті.

Жағаға жеткен бойда маймыл ағаштың басына бір-ақ секіріпті. «Ақымақ, жүрек ағашта сақтала ма екен? Достықты сатқанмен енді дос емеспіз», — депті ол. Ұялған қолтырауын үнсіз жүзіп кетіпті.