Ертеде жылқы күнге қарап былай дейді:
- О, барлық жан-жануарларға сыйлаған қайырымды күн, мені жануарлардың арасындағы ең сұлулардың бірі деседі жұрт. Солай екенін өзім де сеземін. Сонда да кейбір дене мүшелерімді бұдан да әдемірек етуге болар еді-ау деп ойлаймын.
- Сонда қай жеріңді түзей түсуге болар еді деп ойлайсың? - деп сұрайды күн күлімсіреп.
- Егер, - дейді жылқы, - сирақтарым бұдан да ұзындау және болса, мен тіпті алдына жан салмайтын болар едім. Мойным мойнындай ұзын болса, маған ол бұдан да әсем бітірер еді. Төсім жалпақтау келсе, қазіргіден де болар еді. Оның үстіне адамзатты арқалап жүру үшін мәңгі алынбайтын ер болса, тіпті жарасып тұрар еді...
- Жақсы, қалағаның болсын, - дейі күн жайраңдап,- сәл күте тұр.Соны айтады да, күн жерге түйені түсіреді. Денесі , тұрқы жануарды көрген жылқы әрі қорыққанынан, әрі қалшылдап қоя береді.
- Міне, сен қалағандай ұзын да сидаң аяқ, аққудың мойнындай ұзын мойын, жалпақ кеуде, ері де дайын. Қалай, сенің де осындай болғың келе ме? - деп сұрайды күн. Жылқы әлі де есін жыя алмай қалшылдап тұрады.
- Жо-жоқ... - дейді күрмеліп.
- Ендеше жөніңе жүр, - дейді күн жылқыға, - саған өз бойыңдағы да жетеді! Әркім өз қасиетін бағалауға . Содан жер бетінде де өніп-өсе бастапты. Ал жылқы болса, түйені көрген сайын әлі күнге дейін денесі дір ете түсіп, бастайды екен.
Садр
коп барма кызык екен