Мишка екеуміз ән сабағымыз өтетін залға кірдік. Борис Сергеевич рояльде жайменен бірдеңе ойнап отырды. Мишка екеуміз терезе алдына отырдық, оған кедергі , ол бізді байқамады да, әрі ойнай берді. Оның түрлі тез шығып жатты. Олар шашырап, бір жылы да қуанышты нәрсе шығып жатты. Маған қатты ұнады, ұзақ отырып тыңдай алар едім, бірақ Борис Сергеевич көп ұзамай ойнауды тоқтатты. Ол рояльдің қақпағын жапты да, бізді көріп, қуанышпен айтты:
— О! Міне, ! Терезе бұтағындағы екі сияқты отыр екенсіңдер! Сонымен, не айтасыңдар?
Мен сұрадым: — не ойнадыңыз, Борис Сергеевич?
Ол жауап берді: — Бұл . Мен оны қатты жақсы көремін.
Мен айттым: — Әрине, сіз ән сабағының мұғалімі болғандықтан, әртүрлі әндерді жақсы шығарсыз.
Ол айтты: — Бұл ән емес. Әндерді де жақсы көремін, бірақ бұл әннен әлдеқайда үлкен нәрсе.
Мен сұрадым: — Қандай сөзбен ?
Ол байыпты және анық жауап берді: — . Шопен — ұлы композитор. Ол керемет музыка . Мен музыкадан артық ешнәрсені жақсы көрмеймін.
Сосын ол маған қарап: — Ал сен не жақсы ? Әлемдегі ең сүйікті нәрсең не? — деп сұрады.
Мен жауап бердім: — Мен көп нәрсені жақсы көремін.
Мен оған иттерді, ағаш жоныуды, пілшені, қызыл атты әскерлерді, қызғылт тұяқты ланьды, ежелгі жауынгерлерді, салқын жұлдыздарды, жылқылардың — бәрін, бәрін жақсы көретінімді айттым...
Пікір қалдыру (0 пікір бар)
Әзірге пікір ешкім қалдырмаған!
Пікір қалдыру