Ботақан Ботқа мен Күн сәулесі ертегісі

Бір күні, таңертең ерте, кішкентай Ботақан Ботқа оянып кетті. Ол «Му-у-у» деп мұңды дауыс шығарды. Себебі, дала қараңғы болатын. Күн әлі шықпаған еді.

Ботқа күннің жылы сәулесін жақсы көретін. Күн шықпаған соң, ол ойнай алмайтын. «Му-у-у», – деп қайтадан мұңайды Ботақан.

Кенет, бір торғай «Шырық-шырық!» деп сайрап ұшып келді. Бұл – кішкентай Ширақ еді. Ширақ Ботқаның жақын досы болатын.

«Неге мұңайып тұрсың, Ботқа?» – деп сұрады Ширақ. Ол басын қисайтып, Ботқаға қарады.

«Күн жоқ», – деді Ботқа. «Мен күнмен ойнағым келеді. Ол қайда?»

Ширақ күлімсіреді. «Күн ұйықтап жатыр ғой. Оны ояту керек!»

«Қалай?» – деп таңғалды Ботқа. Ол үлкен көздерін ашып, Шираққа қарады.

«Мен биікке ұшамын», – деді Ширақ. «Сен дауыста!»

Ширақ «фью-фью» деп ұшып кетті. Ол ағаштың ең биік басына қонды. «Шырық-шырық-шырық!» деп бар даусымен сайрады.

Ботқа да «Му-у-у! Му-у-у!» деп дауыстады. Ол басын жоғары көтеріп, күнге қарады.

Олар біраз уақыт дауыстады. Ширақ сайрады, Ботқа мұңайып дауыстады.

Бір кезде, аспанның шеті қызара бастады. Қызыл, сары түстер пайда болды.

«Қара, Ботқа!» – деді Ширақ. «Күн оянып келеді!»

Ботқа қуанды. Ол «Му-у-у!» деп қуанышты дауыс шығарды. Аспанда күннің алғашқы сәулесі көрінді.

Күн біртіндеп жоғары көтерілді. Оның жылы сәулелері жерге түсті. Ботқаның терісін жылытты.

«Рақмет, Ширақ!» – деді Ботқа. «Сен күн оятуға көмектестің!»

«Шырық-шырық!» – деп Ширақ қуанды. «Енді ойнауға болады!»

Содан кейін, Ботқа мен Ширақ бірге ойнады. Күннің жылы сәулесімен олардың күні көңілді өтті. Әр таңда, Ширақ күннің оянуына көмектесу үшін сайрайтын, ал Ботқа оны қуанышты «Му-у-у!» деген даусымен қарсы алатын.