Бір қарт кісі мен оның кемпірі
көк теңіздің жағасында өмір сүріпті.
Олар ескі бір жер үйде отыз үш жыл тұрған.
Қарт балық аулап, кемпірі жіп иіріпті.
Бір күні ол теңізге ау тастайды.
Біріншіде тек балдыр шығады.
Екіншіде теңіз шөбі түседі.
Үшінші рет тартқанда алтын балық түседі.
Алтын балық адамша сөйлеп:
«Мені теңізге жібер, мен саған қалағаныңды беремін», — дейді.
Қарт таң қалып, балықты босатып жібереді.
Үйіне келіп, бәрін кемпіріне айтады.
Кемпір ашуланып, жаңа шелек сұратады.
Қарт теңізге барып, балықтан шелек сұрайды — балық береді.
Бірақ кемпір тоқтамайды.
Ол үй, байлық, атақ, патша болуды қалайды.
Әр жолы қарт теңізге барып,
балық оның тілегін орындайды.
Соңында кемпір теңіз патшайымы болғысы келеді.
Бірақ бұл жолы балық үнсіз қалады.
Қарт үйіне қайтқанда,
бәрі бұрынғыдай болып шығады:
ескі жер үй, сынған шелек,
ал теңіз тыныш күйінде қалады.
