Асыл мен Ақсақ Қасқырдың Егін Жұмбағы ертегісі

Ертеде, таулардың етегіндегі жасыл алқапта, Асыл есімді кішкентай қыз әжесімен тұратын. Олардың үйінің артында кішкентай егістік бар еді, онда олар күнделікті наны үшін бидай өсіретін. Асыл өте еңбекқор қыз болатын, ол әжесіне су тасуға, арамшөп жұлуға көмектесетін. Бірақ олардың егістігіне жақын орманға жуырда бір ақсақ қасқыр келіп қоныстанды. Ол қасқырдың аяғы сынық болатын, сондықтан аң аулай алмай, аш жүрген еді.

Бір күні таңертең Асыл егістікке шыққанда, бидайдың бір бөлігі тапталып, шашылып жатқанын көрді. Ол қатты қорқып, әжесіне жүгіріп барды. Әжесі: "Бұл қасқырдың ісі болса керек, Асылжан. Ол аш болғандықтан, егінімізге келген шығар," – деді мұңайып. Асылдың көңілі түсіп кетті, өйткені олардың бидайы аз қалған еді.

Келесі күні тағы да бидайдың бір бөлігі жоқ болды. Асыл ойланды: "Қасқырдың аяғы ауырады, ол қалайша осыншама бидайды алып кетеді? Әлде басқа біреу ме?" Ол қасқырға ашуланған жоқ, керісінше, оған жаны ашыды. Бірақ егінді де сақтап қалу керек еді.

Асыл бір жоспар ойлап тапты. Келесі түні ол егістікке жасырынып, не болып жатқанын бақылауды шешті. Түн ортасы ауа, ай жарық болып тұрғанда, ол бір көлеңкенің егістікке қарай келе жатқанын көрді. Бұл ақсақ қасқыр еді. Бірақ қасқыр бидайды жемеді, ол жай ғана егістіктің шетінде отырды. Содан кейін тағы бірнеше қасқырлар пайда болды, олар сау-саламат еді. Олар бидайды жұлып алып, ақсақ қасқырға әкеліп беріп жатты. Ақсақ қасқыр оларға бірдеңе түсіндіріп, содан кейін олар бидайды орманға қарай алып кетті.

Асыл таң қалды. Демек, ақсақ қасқыр бидайды өзі үшін емес, басқа қасқырлар үшін алып жатыр екен. Олар да аш болуы мүмкін. Асылдың жүрегі жұмсарды. Ол егістікке барып, жерде жатқан бидай дәндерін жинап алды. Содан кейін ол үйге кіріп, әжесінен рұқсат сұрап, бір себетке нан мен ет салып, орманға қарай бет алды.

Ол ақсақ қасқырды тапты. Қасқыр Асылды көріп, аздап үркіп, ырылдады. Асыл себетті жерге қойып, былай деді: "Қасқыр, мен сенің неге біздің егінге келгеніңді білемін. Мен саған және достарыңа тамақ әкелдім. Бірақ сендер біздің бидайымызды енді алмаңдаршы. Біздің де тамағымыз аз."

Қасқыр Асылға таңырқана қарады. Ол қыздың қорықпағанын, керісінше, оларға көмектескісі келгенін түсінді. Ақсақ қасқыр басын изеп, себеттегі тамақты иіскелеп көрді. Содан кейін ол басқа қасқырларға ымдады. Олар келіп, тамақты жеді. Асыл оларға қарап жымиды.

Келесі күні Асыл әжесіне барлық болған жағдайды айтып берді. Әжесі: "Сен дұрыс істедің, қызым. Мейірімділік әрқашан жақсылыққа апарады," – деді. Содан бастап, Асыл мен әжесі егістіктің шетіне кейде тамақ қалдырып отырды. Ал қасқырлар ешқашан олардың егінін таптамады. Керісінше, олар егінге зиян келтіретін тышқандар мен басқа да ұсақ зиянкестерді қуып отыратын болды. Егіншілік бұрынғыдан да жақсы өнім бере бастады.

Сол күннен бастап, Асыл мен ақсақ қасқырдың арасында ерекше байланыс орнады. Асыл кейде орманға барып, қасқырмен сөйлесетін, ал қасқыр оған сеніммен қарайтын. Олар бір-бірінің тілін түсінбесе де, жүректерімен сөйлесетіндей еді. Егістік гүлденіп, Асыл мен әжесі ешқашан аш қалмады. Асылдың мейірімділігі мен ақылы олардың өмірін өзгертіп, орман тұрғындарымен бейбіт өмір сүруге мүмкіндік берді.