Бір заманда, алтын күн сәулесімен жарқыраған далалардың арасында, Абдилкадыр деген батыл әрі мейірімді ұл бала өмір сүрді. Оның жүрегі ханшайымдарға деген сыйластық пен рыцарьларға деген құрметпен толы еді. Абдилкадырдың ең үлкен арман — шынайы рыцарь болып, батырлықпен елін қорғау, ханшайымдарға жәрдемдесу еді.
Бір күні, даланың арғы жағында жатқан Сиқырлы Орманда, зұлым сиқыршы ханшайымды ұрлап әкетті. Ханшайымның сұлулығы мен мейірімділігі бүкіл елге әйгілі еді, сондықтан Абдилкадыр бұл жаңалықты естігенде, оның жүрегі қатты ауырды. «Мен ханшайымды құтқаруым керек!» — деп шешті ол.
Ол өзіне батырлықпен сеніп, атын дайындап, жолға шықты. Абдилкадыр қарағайлы орманмен, таулармен, өзендермен жүріп өтті. Жолда оған кездейсоқ бір ақылды қария жолықты. «Балам, неге осылай жалғыз жүрсің?» — деп сұрады қария. Абдилкадыр: «Мен ханшайымды зұлым сиқыршыдан құтқару үшін барамын!» — деді. Қария оның батылдығына таң қалып: «Сенің жүрегің мықты, бірақ сиқыршының құпиялығына дайын бол. Біз сиқырдың күшімен күресу үшін, сенімен бірге сиқырлы заттар беремін» — деп, қолындағы сиқырлы таяғын Абдилкадырға берді.
Абдилкадыр сиқырлы таяқты алып, жолын жалғастырды. Жолда оған бірнеше қиындықтар кездесті. Бірінші сынағында, ол үлкен өзеннен өтуі керек болды. Бірақ су терең, ағысы күшті еді. Абдилкадыр сиқырлы таяқшасын қолына алып, «Су, мені өткіз!» — деп айтты. Сиқырлы таяқша жарқырап, өзеннің бетінде көпірді қалап берді. Абдилкадыр қуанып, көпірмен өтті.
Сарайдың қақпасы айбынды, бірақ Абдилкадырдың жүрегі батыл әрі мықты еді. Ол сиқырлы таяқты ұстап, қақпаның алдында тұрды. «Мен ханшайымды құтқарам!» — деп, қатты айғайлады. Қақпа сиқырлы күшпен ашылып, Абдилкадыр сарайға кірді.
Сарайдың ішіндегі бөлмелер салтанатпен безендірілген, бірақ ханшайым қайда екені белгісіз. Абдилкадыр жүрегіндегі батылдығын жинап, әр бөлмеге кіріп, ханшайымды іздеді. Кенет, соңғы бөлмеде, ол ханшайымды көзіне көрді: зұлым сиқыршы оны қамап қойған еді. Абдилкадырдың жүрегі қуанышпен толды, бірақ сиқыршының өзі алдында тұрды. «Сен менің ханшайымды құтқара алмайсың!» — деді зұлым сиқыршы, жек көрінішпен.
Абдилкадыр сиқырлы таяғын жоғары көтеріп, батылдықпен: «Сенің зұлымдығыңа мен қарсы тұрамын!» — деп жауап берді. Сиқыршы мен Абдилкадыр арасында үлкен шайқас басталды. Сиқыршы тылсым күштерін қолданды, бірақ Абдилкадыр мықтылығын, жүрегіндегі батырлықты көрсетіп, сиқырлы таяғымен соққы берді.
Ақырында, зұлым сиқыршы жеңіліске ұшырады. Ол тек патшалықтан қашып кетуге ғана әрекет етті. Ханшайымы Абдилкадырды көріп, қуанышпен жылады: «Менің батырым, сен мені құтқардың!» — деді ол.
Абдилкадыр ханшайымды құшақтап, «Біз бірге қайтып барамыз!» — деді. Олар сарайдан шығып, бірге Сиқырлы Орманнан өтті. Ханшайым Абдилкадырға: «Сен шын мәнінде нағыз рыцарьсың!» — деді. Содан бері, Абдилкадыр мен ханшайым елді бірге қорғап, зұлымдыққа қарсы тұратын екенін біле жүрді.
Осы оқиғадан кейін, Абдилкадыр тек батыр емес, сонымен бірге ақылдылық пен мейірімділіктің символы болды. Оның ерлігі, ханшайымға деген сүйіспеншілігі және достыққа деген сенімі көптеген балаларға шабыт берді. Бәрі Абдилкадырдың ерлігін естіп, өздерінің арманын орындау үшін батыл болуға тырысты.
Және, әрине, Абдилкадыр мейірімді, батыл рыцарь ретінде, өзінің патшалығында бақытты өмір сүрді. Аңыздарының іздері әлі де елдің жүрегінде сақталды.