Бір күні, көк аспанның астында, Жасыл орманда Беласыл атты кішкентай қыз бала өмір сүрді. Беласыл бес жасында еді, бірақ оның жүрегі музыка мен табиғатқа толы болатын. Күн сайын ол орманның ішінде серуендеп, ағаштардың арасынан шыққан әдемі дыбыстарды тыңдайтын. Бір күні Беласыл орманның тереңінде жасырынып жатқан ерекше орынға кездесті.
Бұл жерде көптеген түрлі жануарлар мен құстар ән салып, би билеп жатты. Беласылдың көзіне оттай басылған, өйткені ол музыка мен табиғаттың тығыз байланысында екенін түсінді. «Мен де оларға қосылып, ән айтсам, қандай тамаша болар еді!» - деп ойлады Беласыл.
Сол күні Беласыл орманға барып, өзінің сүйікті ойыншығымен, яғни кішкентай гитарасымен ән айтуға шешім қабылдады. Ол гитарасын қолына алып, ән шырқай бастады. Бірақ, оған не болды, гитарасы бірден «гуд» етіп, орманның барлық тұрғындарын таңғалдырды. Бәрі әннің сиқырына елітіп, Беласылдың айналасына жиналды.
Осы кезде, орманның ең ақылды, бірақ бір жағынан әзілқой филисі, Филис, Беласылға жақындап келді. «Сенің әнің өте ерекше екен, бірақ мен саған бір құпия айтайын. Егер сен әніңді ормандағы барлық жануарларға арнасайтын болсаң, онда сен сиқырлы жануарларды көре аласың!» - деді Филис, самайын сілкіп.
Беласылдың көзі жарқ етіп кетті. «Шынымен бе? Мен сиқырлы жануарларды көруден қуаныштымын!» - деді ол. Филис: «Сонда, мен сендерге сиқырлы жануарлардың әндерінің таңғажайып әлемін көрсетемін. Бірақ, сен ән айтқанда, мұқият бол!» - деп ескертті.
Сөйтіп, Беласыл гитарасын тағы да алып, орманның әсем әуенін шырқай бастады. Оның әні соншалықты әдемі болды, тіпті жапырақтар да оның ырғақтарын естігендей, желмен тербеліп кетті. Әннің әсерінен, орманның түкпір-түкпірінен сиқырлы жануарлар жинала бастады: ұшқыш қояндар, ұшқыр құстар, тіпті мейірімді аюлар да.
«Сен кімсің, кішкентай қыз?» - деп сұрады бір ақ көңіл қоян. Беласыл өз аты мен сүйікті ісі туралы айтып берді. Барлық жануарлар оның әнінің ғажайыптығына таң қалды. «Біз сенімен ән айтқымыз келеді!» - деді олар бірге.
Содан соң, Беласыл мен жануарлар ормандағы әдемі әндерді бірге айтуға кірісті. Сиқырлы жануарлар әртүрлі дыбыстар шығарды: біреулері дауыстап ән айтты, ал басқалары шиқылдап, тіпті билеп те жатты. Беласыл күлкіге толы, өйткені ол олармен бірге болуға қуаныштымын.
Бірақ, кенеттен, ән айтудың бір сәтінде, Филис тағы да сөзге араласты. «Сендер, балалар, ән айтып жатқанда, мені жаман қояндардың патшасы естіп қалса, олар да осында келеді!» - деп қорқытты. Жануарлар бірден тынышталды. «Ой, не істейміз!» - деді Беласыл. «Біз әнімізді тоқтатпасақ, олар келуі мүмкін!»
Тек сонда Беласыл бір ерекше идея ойлап тапты. «Біз бірге ән айтып, көңілді боларымыз керек! Ән дауысын көтерейік, ал жаман қояндар бізді естімейді!» - деген уәделерін берді. Барлығы бірден келісіп, әндерін одан әрі жалғастырды. Беласылдың даусы мен жануарлардың әндері орманды тербелтті!
Осылайша, жаман қояндар оларды естімей қалды. Ал, Филис пен басқа жануарлар Беласылдың тапқырлығына таңғалысып, оған қошемет көрсетті. «Кішкентай қыз, сен нағыз музыкантсың!» - деп айқайлады олар.
Осы күннен бастап, Беласыл орманның әнші қызы болып, сиқырлы жануарлармен бірге түрлі-түрлі әндер айтып, ойнап жүрді. Олардың күлкілері мен әндері ормандағы барлық жануарларға қуаныш сыйлады. Беласыл әрдайым жаңа әндер жазып, табиғаттың сұлулығын, достықты және қуанышты бөлісетін болды.
Сондықтан, Беласылдың музыкасымен бірге, орманда әрқашан той мен қуаныш болды. Ал, кішкентай қыздың музыкасымен, табиғаттың сиқыры орманды жарқын етіп, барлық жануарлар мен адамдарды бақытқа бөлейтін болды. «Музыка – бұл достықтың кілті», - деп Беласыл әрдайым айтып жүрді. Және солай, Беласыл мен оның сиқырлы табиғатының әндері көп жылдар бойы естіліп жатты.