Бір кезде Тулеген деген кішкентай ұл бала өмір сүрді. Ол төрт жаста еді, бірақ оның армандары мен қиялдары орасан зор болатын. Тулеген ғарышқа ұшып, жұлдыздармен ойнауды қалайтын. Сонымен бірге ол табиғаттың сұлулығын, ағаштардың көлеңкесін, гүлдердің иісін ерекше жақсы көретін.
Бір күні Тулеген орманда серуендеп жүрді. Ағаштар арасында тұрып, жапырақтардың сыбдырымен сырласатын. Кенет ол бір ерекше дыбысты естиді. Дыбысы сәл күлкілі, сәл жұмбақ: «Тулеген, Тулеген! Мен - ғарыштағы ең көңілді жұлдызбын!»
Тулеген таңданып, айналасына қарап, бірақ ешкімді көрмеді. «Кім сөйлеп жатыр?» - деп ойлады. Дәл сол сәтте алдыңғы ағаштың бұтақтарынан бір кішкентай жұлдыз пайда болды. Ол Тулегенге қарап, жымиып: «Мен - Жұлдызша! Сен мені тауып алдың, енді мен сені ғарышқа алып барамын!» - деді.
Тулегеннің көзі жайнап кетті. «Ғарышқа? Рас па? Мен барғым келеді!» - деп жылап жіберді. Жұлдызша күлді: «Олай болса, біздің ғарыштық саяхатымыз басталды!» - деді. Тулеген қолын созып, жұлдызшаның жанына жүгіріп барды. Жұлдызша Тулегенді көтеріп, аспанға ұшып кетті.
Олар жұлдыздардың арасында, кометалардың қасында ұшып жүрді. Тулеген бақыттан секіріп, күлкіден жарыла жаздады. «Мені көріп жатыр ма, Галактика?» - деп сұрады ол.
Жұлдызша жауап берді: «Әрине! Сені бәрі көріп жатыр. Сен ең кішкентай, бірақ ең ақылды баласың!»
Тулеген жұлдыздарға жақындап, олармен ойнады, олардан шексіз күлкі мен қуаныш алды. Олар жұлдыздардың арасынан өтті, ал Тулеген әр жұлдыздан бір тәтті тамақ алып жеді. Бір жұлдыз: «Тулеген, мені жеп қойма! Мен - көк желе, мені жеу керек!» - деп қалжыңдады.
Біраз уақыттан кейін олар бір ерекше планетаға жетті, оның аты - «Күлкілі Планета». Ол жерде күлкі, ойын және қуаныш бәрінен бұрын болды. Тулеген одан былай да жұлдыздардың күлкісіне қосылып, күліп жүрді.
Тулеген Күлкілі Планетаның ағаштарына қарап, олардың түрлі-түсті жапырақтарымен ойнады. Ол ағаштардың арасында жүгіріп, әр ағаштың түсі мен формасын зерттеп, тіпті жапырақтарымен кішкентай қуыршақтар жасап ойнады. Бір жапырақ: «Тулеген, мені ұстама! Мен - секіргіш жапырақпын, мен секіргенді жақсы көремін!» - деп, Тулегенмен бірге секірді.
Тулеген күлкілі ағаштармен ойнап, олармен бірге ән салды. Ол: «Ағаштар, ағаштар, бізге бірге ән салайық!» - деді. Ағаштар да оған қосылып, керемет әуендер шығарды. Тулегеннің жүрегі бақытқа толды.
Біраз уақыттан кейін, Жұлдызша Тулегенге: «Уақыт келді, бізге қайта оралуымыз керек!» - деді. Тулеген сәл көңілсізденіп: «Бірақ мен осында қалғым келеді!» - деп жауап берді.
Жұлдызша: «Бірақ сенің ата-анаң сені күтіп жатыр. Олар да сені сағынды. Бүгінгі кештің бүгінде біздің саяхатымыздың ең қызықты бөлігі болды, бірақ үйге қайту уақыты келді!»
Тулеген көзін жұмып, жұлдызшамен бірге аспанға көтерілді. Олар бір жұлдыздың ұшқындарына ұқсап ұшып бара жатты, ал Тулеген ғарыштың сұлулығын, саяхаттың қызығын жүрегінде сақтап қалды.
Үйге келіп, Тулеген жұлдызшаға: «Сен мені әрқашан есте сақтайсың ба?» - деп сұрады. Жұлдызша: «Иә, мен сені ешқашан ұмытпаймын. Сен мен үшін ерекше баласың!» - деді.
Содан кейін Тулеген өз бөлмесіне кіріп, өз ойыншықтарын қарап, ғарыштағы саяхаты туралы армандауды жалғастырды. Ол ғарыштың сұлулығын, күлкілі ағаштарды, қарапайым жапырақтарды есіне алды. Енді Тулеген тек ғарышта ғана емес, сонымен қатар табиғатта да бақытты болуға үйренді.
Сол күні Тулеген жұлдыздарға қарап: «Мен ертең тағы да ғарышқа ұшамын!» - деп айтты. Түнгі аспанның қараңғылығында оның көздері жарқырап, бақытқа тола, ал Жұлдызша оның қиялында қозғалып жүрді. Тулегеннің көңілі шексіз, күлкілі және бақытты болды, ал ол ғарышта өзі жұлдыз болуды армандады.