Ертеде бір елде Айдаһар (Айдахар) атты алып жылан өмір сүріпті. Оның бойы соншалықты ұзын әрі күшті болған, тіпті, таулар мен өзендерден де асып түсіпті. Бірақ, бұл айдаһардың бір ерекшелігі бар екен: ол адамдарды жамандықтан қорғайды, оларға тек жақсылық қана жасайды екен.
Бір күні ауылға бір сұмдық келіпті. Көктен қара бұлттар жиналып, найзағай ойнап, жауыннан кейін бір зұлым дәу пайда болыпты. Дәу бүкіл ауылды басып алып, адамдарды қорқытып, мал-мүлкін тартып алмақ болады. Ауылдың батырлары зұлым дәумен күресуге тырысады, бірақ олардың күші жетпейді. Ел-жұрт мұңайып, не істерін білмей, Алладан көмек сұрайды.
Сол кезде көк аспаннан жарқырап тұрған күндей, алыстан Айдаһар келеді. Оның көздерінен от шашылып, денесі жарқ-жұрқ етеді. Ол дәуді көріп, бірден шабуыл жасайды. Дәу айдаһардың күшін көріп, қорқа бастайды. Бірақ, дәу айлакер болып, айдаһарды алдамақ болады. Ол айдаһарға: "Мен сенің досың болғым келеді, бірге елді билейік," - дейді.
Бірақ Айдаһар дәудің ниетін біледі. Ол дәуге: "Менің міндетім - адамдарды жамандықтан қорғау, сен сияқты зұлымдарға қарсы тұру," - деп жауап береді. Содан кейін олар шайқасқа түседі. Айдаһар өз күшін жинап, отты аузымен дәуді жалмап, оны жеңіп шығады.
Ауыл халқы Айдаһарға алғыс айтып, оны құрметтеп, үлкен той жасайды. Ал Айдаһар болса, тыныш өмір сүріп жатқан ауылға қайта-қайта келіп, оларды қорғап, жанашыр болып тұрады. Содан бері, Айдаһар туралы ертегі ұрпақтан ұрпаққа айтылып, ел ішінде мәңгі есте қалады екен.
