Баяғы өткен заманда, Іле Алатауының баурайында керемет қала орналасыпты, оның аты – Алматы. Бұл қала бір кездері Алмалы деп аталыпты, себебі ол жерде ең дәмді, тәтті алмалар өсіпті. Алматылықтар бұл жемістерді «жердің сыйы» деп атап, үлкен құрметпен қараған екен.
Қаланың ортасында, үлкен, мәуелі алма бағы бар еді. Ол бақты ел-жұрт ертеден бері қасиетті жер деп білген. Аңыз бойынша, осы бақта Алтын Алма деген ерекше бір алма өсіпті. Бұл алманың дәмін татқан адамға мәңгілік бақыт пен қуаныш сыйланады екен. Бірақ, бұл алма тек қана таза жүректі, әділ адамға бұйыратын көрінеді.
Бір күні қалада үлкен мейрам өтті. Барлық халық баққа жиналып, Алтын Алманы көргісі келді. Бірақ сол жылы алма бақ ерекше мұңды күйде болды. Ағаштар жеміс бермей, гүлдері солып қалыпты. Ел-жұрт бұл жағдайға алаңдап, қаланың ең ақылды қариясынан көмек сұрапты. Қария бұл жағдайдың себебін түсініп, халыққа: «Бұл Алма қалаға ренжулі. Бізге қалаға деген сүйіспеншілігімізді, бір-бірімізге деген мейірімімізді көрсетуіміз керек», – деп кеңес береді.
Сол сәттен бастап, алматылықтар бір-біріне қамқорлық жасап, қалаға деген махаббаттарын көрсете бастады. Олар көшелерді тазалап, гүлдер егіп, бір-біріне көмек көрсетуді әдетке айналдырды. Қала бірте-бірте қайтадан жайнап, көріктенді. Алма ағаштары гүлдеп, жеміс бере бастады, ал бақтың ортасында Алтын Алма қайтадан пайда болды.
Қала халқы бұл алманы жеп көрмей-ақ, оның сиқырлы қасиетіне сеніп, тек көріп қана қанағаттанды. Себебі олар өздерінің ынтымақтары мен сүйіспеншіліктері арқылы бақытқа жеткендерін түсінді. Сол күннен бастап, Алматы мәңгілік махаббат пен достықтың символына айналды. Ал Алтын Алма тек бір аңыз ретінде ғана қалды, бірақ ол аңыз халықтың жүрегінде мәңгі сақталып келеді.
